Από την ιστορία του κόσμου πέρασαν πολλάβασίλεια τα οποία έλαμψαν ,διέπρεψαν ,έπεσαν σε παρακμή και έφυγαν από το προσκήνιο.Στη θέση τους ήρθαν άλλα που διέγραψαν κια αυτά την πορεία τους στο χρόνο κι είχαν την ίδια κατάληξη.Κανένα δεν ξέφυγε απ'αυτήν την μοίρα.Το ίδιο συνέβη και με την ΡωμαΪκή αυτοκρατορία.
Η Ρώμη ιδρύθηκε το 753 π.Χ.Από τότε άρχισε να αναπτύσσεται και να εξαπλώνεται,διεκδικώντας ολοένα και μεγαλύτερο χώρο ζωτικό. Σε μια μαριά και αργή πορεία που κράτησε μέχρι σχεδόν τον πρώτο αιώναπ.Χ. είχε κατακτήσει σχεδόν όλο τον τότε γνωστο κόσμο. Από την Ισπανία,τη Γαλλία ,τη Βρετανία ,τις Κα΄τω Χώρες ως το Ρήνο,την Ιταλία μέχρι τις Άλπεις,τη Βαλκανική Χερσόνησο μέχρι το Δούναβη , Τη Μικρά Ασία,τη Συρία, την Παλαιστίνη και όλη τη Βόρεια Αφρική από την Αίγυπτο μέχρι τις ακτές του Ατλαντικού.Ταυτόχρονα οι ΡωμαΪοι δημιούργησαν και ένα λαμπρό πολιτισμό,που ανεξάρτητα αν στηρίχτηκε στον Ελληνικό πολιτισμό που κατέκτησε νωρίτερα,είχε και πολλά δικά τουστοιχεία.Τον 1ο αιώνα π.Χ.συνέβη στη Ρώμη η πρώτη μεγάλη πολιτειακή μεταβολή και από Δημοκρατία έγινε Αυτοκρατορία.Ο Οκταβιανός ήταν υπευθυνος γιαυτη τη μεταβολή το 31 π.Χ. παίρνοντα τον τίτλο "Αύγουστος",αν και από τα πράγματα οδηγούσαν σ'αυτήν την εξέλιξη,ήδη από τον καιρό του Ιουλίου Καίσαρα και ακόμα νωρίτερα. Κατα τη διάρκεια της μακράς διακυβερνησής του η αυτοκρατορία γνώρισε μέρες δόξας και μεγαλείου, που έφεραν τηνευημερία του λαού.Η πορεία αυτή ,με διάφορα σκαμπανεβάσματα, διήρκησε μέχρι κα τις μέρες του Μάρκου Αυρήλιου,το 161 μ.Χ.
Στη συνέχεια άρχισε η σταδιακή παρακμή.Ο αδιάκοπος αγώνας για την εξουσία,η βίαιη διαδοχή των αυτοκρατόρων σρερούσε από τη διοίκηση κάθε σταθερότητα .Παράλληλα διαφοροι γειτονικοί λαοί,παίρνοντας θάρρος από αυτή την εσωτερική αναστάτωση, άρχισαν να παρενοχλούν τα σύνορα της αυτοκρατορίας και κάποιες φορές να νικούν τον μέχρι τότε αήτητο ρωμαϊκό στρατό.Οι αυτοκράτορες στην προσπάθειά τους νααντιμετωπίσουν όλους αυτούς τους νέους εχθρούς,επέβαλαν βαριά φορολογία και άρχισαν να υποτιμούν την αξια του νομίσματος.Αυτό είχε ως συνέπεια την κατάρρευση ολόκληρου του οικονομικού συστήματος στα μέσα του 3ου αιώνα και ως επακόλουθο τη φτώχεια και τη δυστυχία των ανθρώπων.
Μια τελευταία αναλαμπή γνώρισε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στα χρόνια του Διοκλητιανού,ο οποίος έκανε μια σπουδαία διοικητική μεταρρύθμιση,η οποία όμως σήμανε και την αρχή του τέλους της αυτοκρατορίας,όπως τουλάχιστον ήταν γνωστή μέχρι τότε.Η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε δύο μεγάλα τμήματα,το ανατολικό και το δυτικό,έχοντας επικεφαλής δύο ισότιμους αυτοκράτορες.Και ενλω το σύστημα λειτούργησε όσο ζούσε ο Διοκλητιανός ,οι διαδοχοί τους ήρθαν σε προστριβές μεταξύ τους με αποτέλεσμα να επικρατήσει τελικά ο Κωνσταντίνος,ο οποίος έκαμε΄ΛΕ δύο ριζικες μεταβολές.Πρώτον μετέφερε την πρωτεύουσα τη ς αυτοκρατορίας από τη Δύση στηνΑνατολή .Έτσι πρωτεύουσαέγινε η Κωνσταντινούπολη,που χτίστηκε πάνω στην ήδη υπάρχουσα ελληνική πόλη του Βυζαντίου.Δεύτερο ανεγνώρισε το Χριαστιανισμό ως θρησκεία του κράτους και λίγο αργότερα την έκανε και επίσημη θρησκεία.Οι διάδοχοί του μοιράστηκαν την αυτοκρατορία και τελικά το Δυτικό ρωμαϊκό κράτος καταλύθηκε το476μ.Χ..Το ανατολικό ρωμαϊκό κράτος συνέχισε να υπάρχει για πάνω από χίλια χρόνια.Είναι γνωστό πλέον σε μας ως Βυζαντινή Αυτοκρατορια αν και ο όρος Βυζαντινός είναι λεολογισμός. Οι Βυζαντινοί όμως θεωρούσαν πως η αυτοκρατορία τους ήταν αδιάσπαστη συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.Θεωρούσαν τους εαυτούς τους Ρωμαϊους πολίτες.Το imperium romanum όμως των Βυζαντινών δεν ήταν η παλιά Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά μια νέα που ο Χριστιανισμός του έδωσε νέο περιεχόμενο και νέα πνοή!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου