Η ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΚΗ ΗΛΙΟΠΕΤΡΑ

Πρώτη χρηση:Ισλανδία

Πότε:13ος αιώνας μ.Χ.

Στα Ισλανδικά κείμενα υπάρχουν ποικίλες αναφορές στην ηλιόπετρα,τον θαυμαστό εκείνο κρύσταλλο  που,με μαγικό τρόπο μπορούσε να αποκαλύψει την κατευθυνση του ηλιακού φωτός ακόμα και σε συννεφιασμένο ουρανό ή μετά τη δύση.Για παράδειγμα ,τα Ισλανδικά έπη αφηγούνται ότι ο βασιλιάς των Βίκινγκ, Όλαφ ,ζήτησε από τον υπηρέτη του ,τον Σίγκουρ,να δείξει την τοποθεσία του ηλίου μια μέρα που χιόνιζε.Γιανα ελέγξει την απάντηση"ο βασιλιάς τους έβαλε να φέρουν την ηλιόπετρα και την κράτησε ψηλά και είδε από πού ακτινοβολούσε φως η πέτρα και έτσι άμεσα επαλήθευσε την πρόβλεψη του Σίγκουρ".Ένας τέτοιος κρύσταλλος θα αποτελούσε εξαιρετικά χρήσιμη συσκευή πλοήγησης ,ιδιαίτερα στα νερά του Βορρά όπου διέπλεαν οι Βικινγκς.Γνωρίζουμε ότι υπήρξαν αξιοθαύμαστοι  πλοηγοί όπως  αποδεικνύεται από το γεγονός , ότι βρήκαν τον δρόμο  προς την Γροιλανδιά και την ακτή της Βόρειας Αμερικής αιώνες πριν από τον Χριστόφορο Κολόμβο.Ωστόσο, μια τέτοια ηλιόπετρα μοιάζει πολυ καλή για να είναι αληθινή,κι έτσιοι περισσότεροι ιστορικοί έχουν απορρίψει την παραπάνω ιστορία ως μύθο.Αυτό τουλάχιστον συνέβαινε μέχριπρόσφατα.

Η ανακάλυψη ενός θόλου κρυστάλλου σε ένα ελισαβετιανό ναυάγιο στα ανοικτά του νησιού Alderney στο αρχιπέλαγος των Αγγλονορμανδικων νήσων,συνέβαλε στην αυξανόμενη πίστη των επιστημόνων ότι αυτή η ηλιόπετρα θα μπορούσε να αποτελεί  πραγματικό φαινόμενο.ΕΊΧΕ ΠΕΡΊΠΟΥ ΤΟ ΜΈΓΕΘΟς ΜΙΑς ΤΡΑΠΟΥΛΑς,βρέθηκε δίπλα σε άλλα εργαλεία πλοήγησης,και ήταν κατασκευασμένη από τον ισλανδικό κρύσταλλο σπαρ,όλα αυτά θα μπορούσαν  να πιστοποιήσουν όχι μόνο την ύπαρξη της ηλιόπετρας,αλλά και ότι οι ναύτες της εποχής τωνΤυδώρ διατηρούσαν ακόμη τη γνώση της χρήσης της.

Η εξήγηση για το παραπάνω εδράζεται στην εικασία  τουΔανού αρχαιολόγου Thorkild Ramskou  ότι η ηλιόπετρα ίσως ήταν κατασκευασμένη από ένα ορυκτό  οπως ο Ισλανδικός κρύσταλλος  σπαρ ή ο κορδιερίτης,ο οποίος προκαλεί πόλωση του φωτός.Όταν μια ομάδα με επικεφαλής το Γκυ Ροπαρ διερεύνησε αυτή τη θεωρία ,ανακάλυψαν ότι ένα κομμάτι ισλανδικού κρυστάλλου μπορούσε όντως να χρησιμοποιηθεί στην ανίχνευση της κρυμμένης θέσης του ηλίου,με απόκλιση μονάχα λίγων βαθμών.Μετακινείς την πέτρα μπροστά  από τα μάτια σου εστιάζοντας στο μοτίβο του φωτός.Εάν μια κουκίδα τοποθετηθεί στο πάνω μέρος της επιφάνειας της πέτρας,κοιτάζοντας από κάτω γίνονται αντιληπτές δύο κουκίδες με διαφορετικό βαθμό φωτεινότητας.Αυτόσυμβαίνει επειδή οι ακτίνες του ηλίου αποκλινουν και μετατοπίζονται κατά μήκος διαφορετικών αξόνων.Εάν περιστρέψεις τον κρύσταλλο μέχρι τα δύο σημεία να έχουν ίση φωτεινότητα ,τότε δείχνεις άμεσα προς την κατευθυνση του ηλίου.

Πρέπει να αναφερθεί ότι οι απόπειρες άλλων επιστημόνων να αντιγράψουν αυτά τα αποτελέσματα ήταν ατελεσφορες,αλλά η εργασία της ομάδας του Ροπάρ,από κοινού  με την ανακάλυψη του πιθανού δείγματος ηλιόπετρας στο ναυάγιο των Τυδώρ,μας δίνει κάθε λόγο να υποθέσουμε ότι η ηλιόπετρα μπορεί και να μην είναι μύθοςτελικά,αλλά ένα αξιολογότατο κομμάτι αρχαίας τεχνολογίας που χάθηκε από τους απογόνους των πρώτων ιδιοκτητών του.!!

από τον υπηρέτη του 

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ.

Πρώτη εφεύρεση :  Ελλάδα

Πότε:2ος αιώνας π.Χ.

Το νησί των Αντικυθήρων βρίσκεται μεταξύ της Κρήτης και της Ηπειρωτικής Ελλάδας(το όνομα σημαίνει "απέναντι από τα Κύθηρα", που είναι ένα μεγαλύτερο  γειτονικό νησί).Το 1900 ,Έλληνες σφουγγαράδες ανακάλυψαν ένα ναυάγιο λιγο έξω από τις ακτές του νησιού.Το ΡωμαΪκό σύμφωνα μετις εικασίες,πλοίο χρονολογείται  στον 1ο αιώνα π.Χ.και περιείχε πολλά αξιόλογα τεχνουργήματα,αρκετα παλιά,μέχρι και του 4ου αιώνα π.Χ..κΤ΄πάσα πιθανότητα, το πλοίο μετέφερε είτε λάφυρα από τη λεηλασία των Αθηνών το 87--86 π.Χ. είτε αντικείμενα που ταξίδευαν προς τη Ρώμη για να προσφερθούν στον Ιούλιο Καίσαρα.

Πολλά από τα αντικείμενα που ανασύρθηκαν από το ναυάγιο ταυτοποιήθηκαν άμεσα,αλλά το πλέον μυστηριώδες και μαγευτικό τεχνούργημα--ο μηχανισμός των Αντικυθήρων--προβλημάτισε τους ιστορικούς για δεκαετίες. Πρόκειται για ένα κατεστραμμένο υπόλειμμα ξύλινου κιβωτίου( περίπου στο μέγεθος  κουτιού παπουτσιών),το οποίο είχε τριάντα αλληλένδετα γρανάζια και μοχλούς.Ο διάσημος φυσικόςΡίτσαρντ Φάινμαν το περιέγραψε ως "τόσο ολοκληρωτικά διαφορετικό καιπαράξενο,ώστε είναι σχεδόν απίστευτο...είναι κάποιο είδος μηχανήματος με δειρές γραναζιών,που παρουσιάζει ομοιότητα με το εσωτερικό ενός μοντέρνου κουρδιστού ξυπνητηριού". 

Ο μηχανισμός προβλημάτισε και μπέρδεψε τους αρχαιολόγους,και σε γενικές γραμμές αγνοήθηκε μεχρι το 1951,όταν ο ιστορικός Ντέρεκ ντε Σόλα Πράις έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιαυτόν.Έπειτα από δύο δεκαετίες εργασίας εξέδωσε κάποιες προκαταρτικές σκέψεις,όμως δεν έφτασε σε πλήρη κατανόηση του μηχανισμού μέχρι το θάνατό του το 1983. Εντούτοις, η προσοχή των ακαδημαΪκών είχε αρχίσει να εστιάζεται σε μια αναφορά στα γραπτά του Κικέρωνα σχετικά με ένα μηχανικό πλανητάριο γνωστό ως "η σφαίρα του Αρχιμήδη",το οποίο έδειχνε πως κινούνται τα ουράνια σώματα στο ηκιακό σύστημα σε σχέση με τη γη.Οι επιγραφές στο μηχανισμό,σε ελληνιστική κοινή,έδειχναν να υποστηρίζουν αυτή τη θεωρία,όπως και το γεγονός ότι οι πίνακες ενδείξεων και οι δακτύλιοι έφεραν εγχάρακτα τα σύμβολα του ελληνικού ζωδιακού κύκλου καθώς και τις ημέρες του ημερολογίου.

Εδώ και μερικές δεκαετίες ,έχει εδραιωθεί η θεωρία ότι ο μηχανισμός είναι πράγματι μια συσκευή παρακολούθησης του σεληνιακού ημερολογίου και πρόβλεψης των εκλέίψεων, της θέσης και των φάσεων της Σελήνης.Επιπλέον ,έδειχνε τις εποχές και σημείωνε γιορτές όπως οι Ολυμπιακοί αγώνες.Μια από τις πιο αξιόλογες ιδιότητές του ήταν ότι μπορούσε να υπολογίσει την περιοδικότητα της σελήνης σε υψηλό βαθμό ακρίβειας και να αποδώσει την ελλειπτική της τροχιά.Ως αποτέλεσμα,έχει ονομαστεί "ο πρώτος αναλογικός υπολογιστής στον κόσμο"κάτι που ίσως μοιάζει υπερβολικό--αλλά δεδομένου του ότι  μηχανικά βοηθήματα όπως λογαριθμικοί κανόνες ή μηχανές πρόβλεψης της παλιρροιας χρησιμοποιούνταν πριν από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές,και αυτά μπορούν να περιγραφούν ως αναλογικοί υπολογιστές--τότε είναι αρκετα ακριβές.

Τα αλυτα ερωτήματα σχετικά με το μηχανισμό είναι δύο: σε ποιον ανήκε και ποιός τον κατασκεύασε.Μια υπόθεση προτείνει ως δημιουργό τον Ιππαρχο,αστρονόμο και μαθηματικό του 2ου αιώνα π.Χ.,ο οποίος μνημονεύεται για τη σύνταξη του πρώτου τριγωνομετρικού πίνακακαι για τις μάλλον επακριβείς εκτιμήσεις της απόστασης από τη Γη στη Σελήνη.Ο Κικέρωνας υποστηρίζει ότι ο Ποσειδώνιος,διάδοχος του Ιππάρχου στη σχολή της Ρόδου,κατασκεύασε ένα πλανητικό μηχάνημα,πράγμα που σημαίνει ότι ίσως αυτοί οι δύο συνεργάστηκαν για το σχεδιασμό του μηχανισμού των Αντικυθήρων.

Ενδέχεται να μη φτάσουμε ποτέ στη λύση αυτού του μυστηρίου και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε εάν το συγκεκριμένο αντικείμενο αποτελεί το μοναδικό δείγμα μιας μηχανής την οποίαν και άλλοι μπόρεσαν  να κατασκευάσουν.Ωστόσο,ομηχανισμός(και οι σύγχρονες αναπαραστάσεις του) μας δείχνουν πόσο εντυπωσιακά εξελιγμένοι υπήρξαν οι  έλληνες εκείνης της εποχής!!

στον 

Αρχαια ελληνικη τεχνολογια.

 Η περίοδος του αρχαίου Εληνικού     Πολιτισμού από το 300 π.Χ. μέχρι το 150 μ.Χ. είναι αξιοσημείωτη για την παραγωγή πολλων συσκευών οι οποίες θα παρέμεναν σε χρήση σε όλο το δυτικό και Μουσουλμανικό κόσμο για πάνω από 1000 χρόνια. Τα παραδείγματα περιλαμβάνουν βίδες,μουσικά όργανα,ηλιακά ρολόγια, χρονόμετρα, εξοπλισμό καταδύσεων,περγαμηνές,κεραμίδια ,κυματοθραύστες, και πολλά ακόμα.

Τα τέσσερα μέσα προώθησης, χωρίς βοήθεια από τον ανθρώπινο παράγοντα,που ανακαλύφθηκαν από τους αρχαίους ήταν:Οι νερόμυλοι, οι ανεμόμυλοι,οι ατμομηχανές   και η ζωική δύναμη.Οι Έλληνες αυτής την περιόδου υπήρξαν οι πρωτοπόροι των τριών πρώτων.Εκτός από τον  Ήρωνα και τον Αρχιμήδη στους αξιόλογους εφευρέτες συμπεριλαμβανόταν ο Κτησίβιος(285--222π.Χ.),γνωστός ώς  "ο πατέρας της Πνευματικής" ο οποίος χρησιμοποίησε αυτή την επιστήμη για να εφεύρει μια πανίσχυρη αντλία νερού και για να δημιουργήσει το πρώτο εκκλησιαστικό όργανο.Ο σχεδιασμός των πλήκτρων του σύγχρονου πιάνου βασίστηκε τελικά σε αυτό το πρωτότυπο όργανο.!

Η ΜΠΑΤΑΡΙΑ ΤΗΣ ΒΑΓΔΑΤΗΣ.

 Πρώτη δημιουργία:Αυτοκρατορία των Σασσανιδών/σύγχρονο Ιράκ.

Πότε:6ος--3ος αιώνας π.Χ.

Μια από τις παράπλευρες απώλειες του πολέμου στο Ιράκ το 2003 ήταν ένα μυστηριώδες αρχαίο τεχνούργημα,γνωστό ως  η μπαταρία της Βαγδάτης ή η Μπαταρία των Πάρθων,που λεηλατήθηκε από το μουσείο στην πρωτεύουσα του Ιράκ κατά τη διάρκεια του χάους που επικρατούσε την περίοδο της εισβολής.

Σύμφωνα με πληροφορίες,ανακαλύφθηκε από αρχαιολόγους στο χωριο Κουτζούτ Ραμπού  κοντά στην πόλη τη δεκαετία του 1930 και αποτελείται από ένα δοχείο τερακότας μήκους 13 εκατοστών που περιέχει μια σιδερένια ράβδο περιβαλλόμενη από ένα χάλκινο κύλινδρο.Πρόκειται  για την πρώτη από μια δωδεκάδα παρόμοιων ανακάλύψεων,όλες εκ των οποίων έφεραν ίχνη διαβρωσης στην εσωτερική  πλευρά των αγγείων,ένδειξη ότι περιείχαν κάποιον όξινο παράγοντα.

Ο Γερμανός αρχαιολόγος Βίλχελμ Κένιγκ διατύπωσε μια αξιοσημείωτη θεωρία  ότι επρόκειτο για αρχαία μπαταρία,στηριζόμενος στο ότι  ένα ηλεκτρολυτικό διάλυμα όπως το ξίδι ή κάποιος όξινος χυμός φρούτου θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα ηλεκτρικό φορτίο το οποίο εκφορτιζόταν έξω από το σκέπασμα του δοχείου μέσω του χάλκινου κυλίνδρου και της σιδερένιας ράβδου. Ο Κένιγκ συνέχισε εικάζοντας ότι οι Σασσανίδες πιθανόν γνώριζαν πώς να χρησιμοποιούν το ηλεκτρικό ρεύμα για την επιμετάλλωση διακοσμητικών αντικειμένων.Προς υποστήριξη της θεωρίας του,το μουσείο της Βαγδάτης είχε στη συλλογή του μια ποικιλία τεχνουργημάτων με εξαιρετική λεπτή επένδυση.

Φυσικά ,το γεγονός ότι ένας αρχαίος πολιτισμός γνώριζε πως παράγεται το ηλεκτρικό ρεύμα δεν σημαίνει ότι κατείχε πλήρως τη διαδικασία,ενώ οι μπαταρίες θα έχαναν αρκετά γρήγορα την ισχύ τους λόγω της μεθόδου κατασκευής τους. Παρ'όλα αυτά,μας γοητεύει η ιδέα ΄τι τέτοιου είδους συσκευές μπορούσαν όντως να παραγάγουν μια επαρκή ποσότητα ηλεκτρισμού,όπως αποδεικνύεται στις σύγχρονες ανασυνθέσεις.Άλλοι ειδήμονες ωστοσο,έχουν αμφισβητήσει  την υπόθεση του Κένιγκ   σχετικά με την επιμετάλλωση,επισημαίνοντας ότι τα μουσειακά αντικείμενα θα μπορούσαν εύκολα να έχουν δημιουργηθεί  με χρήση μη ηλεκτρικών τεχνικών,οι οποίες ήταν γνωστές εκείνη την περίοδο.Επίσης δεν υπάρχουν τεκμήρια σύνδεσης των μπαταριών σε μια αλληλουχία,κάτι που θα ήταν απαραίτητο για την παραγωγή της υψηλότερης τάσης ηλεκτρικού ρεύματος που απαιτεί η επιμετάλλωση.

Μια εναλλακτική υπόθεση αφορά την αξιοποίηση της ήπιας ηλεκτρικής τάσης της μπαταρίας  για θεραπευτικούς σκοπούς. Για παραδειγμα θα μπορούσε  να είχε εφαρμοστεί στα πέλματα των ποδιών ως μια πρώιμη μορφή ηλεκτροθεραπείας.

Όποια κιαν είναι η εξήγηση,οι μπαταρ΄λιες αποτελούν ακόμα μια απόδειξη ότι η τεχνολογ΄λια των αρχαίων πολιτισμών ήταν πολυ πιο προηγμένη από όσο συνήθως φανταζόμαστε.Είναι κρίμα που η εξαφάνισή τους ίσως σημαίνει ότι δεν θα έχουμε πια την ευκαιρία  να προβούμε σε περισσότερες έρευνες για να εξερεύνησουμε τις καταβολές και το σκοπό τους!!

ΣΗΡΑΓΓΕΣ ΚΑΙ ΟΡΥΧΕΙΑ.

Πρώτη χρήση:Σουαζιλάνδη

Πότε:43000 χρόνια πριν.

Η έρευνα κάτω από την επιφάνεια της γης για συγκεκριμένου τύπου πετρωματα   και μέταλλα ξεκίνησε στην προϊστορία.Ο πυριτόλιθος ,ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή όπλων και εργαλείων,ήταν μια από τις πρώτες πέτρες που εξορύχθηκαν.Οι στρώσεις της πέτρας στην επιφάνεια βαθμηδόν εξορύσσονταν και κοιλαίνονταν,και ο παλαιολιθικός άνθρωπος σύντομα έμαθε να ακολουθεί τις φλέβες των πετρωμάτων  περαιτέρω εντός των βράχων που υπήρχαν τριγύρω.Γύρω στη Νεολιθική περίοδο(περίπου 12000και εξής),υπήρχε ένας σημαντικός αριθμός από ορυχεία και σήραγγες σε ΄λο τον κόσμο. Η αρχαιότερη που έχουμε ανακαλύψει είναι η Σπηλιά των Λεόντων στη Σουαζιλάνδη,η οποία χρονολογήθηκε στα 43000 χρόνια πριν. Οι άνθρωποι της Παλαιολιθικής εποχής εξόρυσσαν εδώ αιματίτη,ένα ορυκτό το οποίο μπορει να μετατραπεί στην κόκκινη χρωστική ουσία που αποκαλείται ώχρα.Από την ίδια περίπου περίοδο υπάρχουν ορυχεία πυριτόλιθου στην Ουγγαρία,πράγμαπου υποδηλώνει ότι οι Νεάντερλαλ μάλλον ήταν σε θέση να σκαβουν σήραγγες με σκοπό την εύρεση πρώτης ύλης για τα εργαλεία τους.

Η ικανότητα να σκάβουμε μέσα στο βράχο οδήγησε σε σημαντική βελτίωση της ικανότητας διανοιξης σηράγγων του ανθρώπινου γένους κατά την εποχή των Αιγυπτίων και των Βαβυλωνίων.Μεγάλα κατασκευαστικά έργα στη Αίγυπτο στις αρχές της 3ης χιλιετίας π.Χ. βασίζονταν στην εξόρυξη και τη λατόμευση μαλαχίτη,χαλκού και τιρκουάζ από περιοχές διασπαρτες στη Βορεια Αφρική καιτη Μέση Ανατολή. Τα χρυσορυχεία της Νουβίας ήταν μεταξύ των πλέον εκτεταμένων των αρχαίων χρόνων. Γύρω στο 2180--2160π.Χ.οι Βαβυλώνιοι διέθεταν την τεχνολογία διανοιξης μιας σήραγγας μήκους 914 μέτρων, η οποία περνούσε κάτω από τον ποταμό Ευφράτη.

Μια από τις πιο συναρπαστικές αρχαιολογικές ανακαλύψεις των πρόσφατων χρόνων είναι η ύπαρξη αμέτρητων σηράγγων στο βραχώδες υπέδαφος κάτω από τους νεολιθικούς οικισμούς στα περισσότερα μέρη της Ευρώπης.Εκατοντάδες απ'αυτές διατηρούνται μέχρι σήμερα: οι αρχαιολόγοι πρόσφατα εκτίμησαν ότι θα πρέπει να υπάρχουν χιλιάδες σήραγγες σε όλη την ήπειρο,από τη βόρεια Σκωτία μέχρι τις ακτές της Μεσογείου.Πρόκειται για αρκετά μεγάλες σήραγγες,ώστε να μπορεί κανείς να τις διασχίσει, έρποντας ,με  κάποια διασπαρτα δωμάτια και χώρους.Δεν είναι ξεκάθαρο αν χρησιμοποιούνταν για ασφαλή μετακίνηση από μέρος σε μέρος ή ως καταφύγιο, αλλά η προσπάθεια η οποία καταβαλλόταν για τη διάνοιξή τους  μεσα στο βράχο υποδεικνύει ότι πρέπει να ήταν ύψιστης σημασίας!!

 ξορύχθηκαν

ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΘΛΑ---Η ομοίωση του ανθρώπου με τους Θεούς καιτους ήρωες ήταν η κύρια αποστολή του ιερού της Ολυμπίας!

 ΑΠΙΣΤΕΥΤΕς ΕΠΙΔΟΣΕΙς

Η Πίστη των Ελλήνων ότι πρώτοι αγωνισθέντες,αλλά και αθλητές ήταν οι Θεοί και οι ήρωες,εξηγεί για ποιο λόγο οι αγώνες διεξάγονταν μέσα στους ιερούς περιβόλους των θρησκευτικών κέντρων Ολυμπιας,των Δελφώνκ.λ.π. οι Αγώνες δεν ήταν διασκέδαση αλλά καθήκον που οι Θεοί είχαν υπαγορεύσει στον άνθρωπο για να του ενισχύσουν την προσπάθειά του να αναπτύξει ισόρροπα όλες τις ψυχοσωματικές του ικανότητες ώστε να γίνει καλός,αγαθός πολίτης.

Τη βαθιά πεποίθηση στην ευεργετική επίδραση των αγώνων στη γενική ευεξία,την  ειρηνική συνύπαρξη και πρόοδο των μικρών κοινωνιών,μαρτυρούν οι ίδιοι οι αρχαίοι συγγραφείς. Χαρακτηριστική είναι η αφήγηση του Παυσανία σχετική με την αφορμή για την αναδιοργάνωσητων αγώνων στην Ολυμπία.Η ομοίωση του ανθρώπου με τους Θεούς και τους ήρωες ήταν η κύρια αποστολή του ιερού της Ολυμπίας.Το πνευματικό τους έργο ήταν να διδάξουν πως μόνο με τον άθλο κατορθώνει να απαλλαγεί από "τον θηριώδη βίο",να αφυπνίσει και να είναι ελεύθερος. Σύμφωνα με αυτό το πνεύμα τόσο οι επιδόσεις των αρχαίων αθλητών, όσο και τα κατορθώματά τους κρίνονται υπεράνθρωπα και εκπληκτικά.

*Ο Αγέας δολιχοδρόμος από το Άργος έλαβε μέρος στην 113η Ολυμπιάδα(328 π.Χ.) και αφού νίκησε έφυγε αμέσως για τη γενέτειρά του ΄θέλοντας να αναγγείλει την είδηση.Αυτό σημαίνει πως μπόρεσε να τρέξει σε μια μέρα 110 περίπου χιλιόμετρα. Οι υπερβολικές ικανότητες των δρομέων όμως συμπληρώνονται και από τις πληροφορίες για τους πολυνίκεις αθλητές. Τέτοια ήταν η περίπτωση του*Λεωνίδα από τη Ρόδο που κέρδισε για 4 συνεχείς Ολυμπιάδες τα αγωνίσματα του Σταδίου(200 μ.),του δίαυλου(400μ) και του οπλίτη(200ή 400μ. φορώντας κράνος, επικνημίδες και κρατώντας ασπίδα).Ο αθλητής αυτός νίκησε τη φύση και φόρεσε σε ηλικία 36 ετών τρία ολυμπιακά στεφάνια.Ακόμα η περίπτωση του αθλητή * Πολίτη από την Πέραμο πουστην 212η Ολυμπιάδα κέρδισε μέσα σε λίγη ώρα  και τα τρία αγωνίσματα δρόμου:Στάδιο,δίαυλο και δόλιχο(2000μ.) Αλλά και για τα άλματα οι επιδόσεις που έχουν καταγραφεί είναι εξωπραγματικές.Μια ανάλογη αναφορά γίνεται από τον Ιούλιο αφρικανό για τον *Χίονη τον Λακεδαιμόνιο ,νικητή της 29ης Ολυμπιάδας(644π.Χ.) του οποίου το άλμα ήταν 52 πόδια(16,8μ.)επίδοση που είναι έξω από τις ανθρώπινες δυνατότητες,έστω κιαν λάβουμε υπόψη τη χρήση των αλτήρων.Ο αθλητής *Φλεγύας αναφέρεται ότι έριχνε το δίσκο από τη μια όχθη του Αλφειού στην άλλη.Οι πιο φημισμένοι Ολυμπιονίκες της αρχαιότητας ήταν:

***Μίλων ο Κροτωνιάτης:Το κατόρθωμα που τον έκανε αθάνατο για τη μυθική του δύναμη το κατέγραψε ο  Φύλαρχος, όταν μετά τη νίκη του στην Ολυμπία σήκωσε στους ώμους του ένα βόδι 4 ετών και το μετέφερε στο Στάδιο.Μετά την απονομή το έκοψε σε κομμάτια και αφού το έψησε το έφαγε μονος του.

Ο συγγραφέας Θεόδωρος Ιεραπολίτης στο βιβλίο του "Περί αγώνων" αναφέρει γιαυτόν τον γίγαντα ότι έτρωγε 20 μνας κρέας και άλλο τόσο ψωμί σε κάθε γεύμα.

Όσα διηγούνται για τον Μίλωνα φαίνονται μυθικά. Ανήκε στους Πυθαγόρειους και λέγεται ότι σε ένα συμπόσιο της Σχολής κλονίστηκε η στέγη της αίθουσας και θα τους πλάκωνε όλους αν ο Μίλων δεν προλάβαινε να καρατήσει τον κεντρικό στύλο μέχρι να βγούν όλοι οι συντροφοί του και να πεταχτεί και ο ίδιος πριν καταρρευσει η στέγη.

***Πολυδάμας ο Σκοτουσαίος:Αναφορές για έναν άλλο υπεράνθρωπο αθλητή του Παγκρατίου  έχουμε από τον Παυσανία. Σύμφωνα με αυτόν όλη η ζωή του Ολυμπιονίκη στην 93η Ολυμπιάδα δεν ήταν τίποτε άλλο από συνεχείς άθλους. στην ορεινή Θράκη σκοτώνει ένα λιοντάρι παλεύοντας μαζί του ως νέος Ηρακλής.

Κάποτε ένας ηνίοχος οδηγούσε το άρμα του με ταχύτητα. Ο Πολυδάμας άρπαξε από πίσω το άρμα με το ένα χέρι και το ακινητοποίησε.

***Διαγόρας ο Ρόδιος: Περιλάλητος αθλητής της πυγμαχίας,Ολυμπιονίκης και περιοδονίκης ήταν και ο Διαγόρας,γιος του Δαμάγητου από τη  Ρόδο,ο επιφανέστερος από όλους τους αρχαίους Ελληνες πυγμάχους.Ο   Πίνδαρος του αφιέρωσε ένα από τα λαμπρότερα έργα της ελληνικής λυρικής ποίησης.Σ'αυτό τον περιγράφει πελώριο (ότι τεσσαρων πηχών και πεντε δακτύλωνο Διαγόρας) γύρω στα 2,20 μ. ύψος..Τον έλεγαν "ευθυμάχα" γιατί όταν αγωνιζόταν δεν έστρεφε ποτέ στα πλάγια,δεν έσκυβε και δεν απέφευγε ποτέ τον αντίπαλο.Είχε νικήσει στην 79η Ολυμπιάδα(464π.Χ.) και άλλες πολλές φορές στα ίσθμια και τα Πύθια.!!

Ο κήπος.

Τ πρώτα είδη κήπων εξελίχθηκαν μεταξύ της γεννησης της Γεωργίας(περιπου 10.000 χρόνια πριν) και του ΕΠΟΥς ΤΟΥ ΓΚΙΛΓΚΑΜΕς(περίπου 4000.χρόνια πριν),που περιγράφει έναν ιερο τόπο:<<με κρυστάλλινα κλαδιά μέσα στη χρυσαφένια άμμο,σε αυτόν τον αθάνατο κήπο στέκεται το Δέντρο,με κορμό από χρυσό και όμορφο στη θέα>>.Όπως δείχνει αυτός ο στίχος,οι πρώτοι κήποι υπήρξανέμπνευση του ευρέως διαδεδομένου σεβασμού προς τα δέντρα ως θρησκευτικά σύμβολα.Ο κήπος της Εδέμ αποτελεί ένα παρόμοιο αρχαίο δείγμα  μυθολογίας,στο οποίο ένας ασφαλής χώρος όπου φύονται δέντρα είναι ανώτερος απότην άγονη γη πέρα από αυτόν.

Ως ελέλιξη των περιφραγμένων χώρων εντός ενός αγροκτήματος,όπου φρουτόδεντρα δημιουργούσαν μια ευχάριστη περιοχήσκιάς,οι πρώιμοι αυτοί κήποι

θεωρήθηκαν επίσης χώροι ψυχαγωγίας και ανάπαυσης.Στους πρώτους κήπους της Μεσογείου και της Εγγύς Ανατολής,δινόταν περισσότερη προσοχή στα δέντρα παρά στα λουλούδια.Η λέξη "Παράδεισος" συνδέεται ετυμολογικά με την αρχαία περσική λέξη για τον κήπο--ένας παράδεισος ήταν μια κατάφυτη περιοχή με νερά να τρέχουν σε κανάλια ή σιντριβάνια,και ένα τακτικό μοτίβο δέντρων. Αυτό το στυλ διαδόθηκεαπό το μέρος που είχε τις καταβολές του,την Εύφορη ημισέληνο της Περσίας,της Αιγύπτου και της Ασσυρίας και υιοθετήθηκε  σε όλη τη βόρεια Αφρική(απόπου εξαπλώθηκε στην Ευρώπη),ακόμα καιστηνΙνδία,οι κήποι της Δυναστείας  Μουγκάλ εμφανίζουν την ίδια επιρροή.Ως αποτέλεσμα ,ο περίκλειστος κήπος συχνά με μονοπάτια που τον χώριζαν σε τέταρτα,έγινε  τόσο ένας χώρος απομόνωσης και ανάπαυσης κατά τον ελεύθερο χρόνο,όσο και ένα σύμβολο θρησκευτικής απεικόνισης σε ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου,ακόμα  και προτού ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ συμπεριλάβουν την έννοια του κήπου στις νέες θρησκείες!!