ΟΙ ΘΡΥΛΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

 Εισαγ.σημείωμα:Είναι γνωστή με τα ονόματα Χερσόνησος του Άθω,Άγιον  Όρος,ή απλά Όρος.Αναφερόμαστε φυσικά στην αυτόνομη μοναστική πολιτεία που εδράζεται εδώ και αρκετούς αιώνες στο τρίτο πόδι της Χαλκιδικής.΄Προκειται για έναν τόπο που έχει συνδέσει το όνομά του μετην απομόνωση,τον αποκλεισμό,τη λιτότητα και τη στέρηση.Παράλληλα ,έχει ενδυθεί το μυστηριακό μανδύα των θρύλων  που "σεργιανίζουν" εδώ και αιώνες  στις μονές ,στις σκήτες και τα απομακρυσμένα κελιά των μοναχών.

*Η σύνδεση του Αγίου Όρους με μύθους και θρύλους δεν αποτελεί κάτι καινούριο. Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία,η δημιουργία του ορεινού αυτού όγκου οφείλεται στην επική μάχη μεταξύ των Γιγάντων και των ΟλύμπιωνΘεών.Αρχηγός των Γιγάντων ήταν ο Άθως,που στην προσπάθειά του να χτυπήσει τον Ποσειδώνα,εκσφενδόνισε προς το μέρος του ένα θεόρατο βράχο.ΟΑθως αστόχησε και ο βράχος έπεσε στη θάλασσα δημιουργώντας την ανατολικότερη χερσόνησο της Χαλκιδικής στην οποία δόθηκε τιμητικά το όνομά του.

Σύμφωνα με έναν άλλο μύθο,η περιοχή αποτέλεσε το κρησφύγετο της Δάφνης,κόρης του βασιλιά της Αρκαδίας,η οποία έψαχνε ένα μέρος για να προφυλαχθεί από τον Απόλλωνα που ήταν ερωτευμένος μαζί της.Η φυγή της Δάφνης στον Άθω συμβολίζει --και με κάποιο τρόπο προοικονόμησε-- την αγνότητα που χαρακτηρίζει την περιοχή ,αλλά και τη μάχη της ψυχής ενάντια στη σάρκα.

ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.

Έλευση του Χριστιανισμού στην περιοχή δημιουργησε νέους μύθους και δοξασίες  μέσα από ένα νέο,αυτή τη φορά ,θρησκευτικό πρίσμα. Το Όρος κατέστη  το κέντρο του Ορθόδοξου Χριστιανικού μοναχισμού,διατηρώντας μέχρι και σήμερα τη μυστηριακή του ατμόσφαιρα.

*Σύμφωνα με ένα θρύλο,ο οποίος μάλιστα εντοπίζεται και στην ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου,η επιλογή της Χερσονήσου ως κοιτίδας της Ορθοδοξίας αποδίδεται στην Ίδια την Παναγία. Σύμφωνα , λοιπόν , με την παράδοση, η Θεοτόκος ταξίδευε με τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή στην Κύπρο για να επισκεφτούν τον Λάζαρο.Την πορεία τους διέκοψε μια τρομερή θαλασσοταραχή που τους ανάγκασε να αποβιβαστούν στον Αθω.Έτσι κατέληξαν στον όρμο του Κλήμεντος,στο σημείο όπου σήμερα βρίσκεται η Ιερά Μονή των Ιβήρων και όπου τότε έστεκαν εκεί μονάχα  τα ερείπια από ένα ναό του Απόλλωνα. λέγεται,λοιπόν ,πως η Παναγία ,μαγεμένη από την τραχιά ομορφιά του τοπου,ζήτησε από τον Ιησού να της "παραχωρήσει"ολόκληρο το όρος,παρά το γεγονός ότι οι κατοικοί του στην πλειονότητά τους ήταν ειδωλολάτρες."Να είχα ένα δικό μου κήπο κιεγώ η Μάνασου να προσεύχομαι και να τον επιμελούμαι",λέγεται πως ήταν η επίκληση της Παναγίας.Η απόκρισηαπό τον ουρανό ήταν άμεση:<<Έστω ο τόπος ούτοςκλήρος σος και περιβόλαιον  σον και παράδεισος,έτι δε και λιμήν σωτήριος των θελόντων σωθήναι>>,(μάλιστα αυτή η ιστορία έιναι και ο λόγος που το Αγιον Όρος  αποτελεί μέχρι και σήμερα άβατο για τις γυναίκες ,αφού ολοκληρη η Χερσόνησος και οι καλόγεροι είναι αφιερωμένοι στην Παναγία).

ΟΙ ΑΟΡΑΤΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ

Ένας ακόμη θρύλος του Όρους ,που διασώζεται μέχρι τις μέρες μας,είναι αυτός των "δώδεκα αόρατων φυλάκων".Οι ρίζες του μύθου αυτού χανονται στους αιώνες,παρ'όλα αυτά η παράδοση παραμένει ζωντανή και εξακολουθεί να γεννά σε πλήθος επισκεπτών κάθε χρόνο παράξενα συναισθήματα και εμπειρίες. Συγκεκριμένα ,ο θρύλος αναφέρεται σε 12 αόρατους καλόγερους  που ζουν στην κορυφή του Άθω. Μετά τη σύντομη,πάντα ,εμφάνισή τους(που γίνεται σε οποιοδήποτε  σημείο της Χερσονήσου,όταν αυτοί το κρίνουν απαραίτητο),εξαφανίζονται επιστρέφοντας στον άυλο κόσμο.Μία από τις ελάχιστες καταγραφές  που υπάρχουν για τους αόρατους αυτούς καλόγερους-φύλακες  προέρχεται από ένα κείμενο του ηγουμένου της Μονής των Ιβήρων τουΑγίου όρους,αρχιμανδρίτη Βασίλειου Γοντικάκη,που αναφέρει χαρακτηριστικά:"...μια παλιά και ΄αγραφη παράδοση λέει ότι κοντά στην κορυφή του ΄Άθω,χειμώνα , Καλοκαίρι, ζουν,τρεφόμενοι από την ευχή,δώδεκα μοναχοί αόρατοι.Όταν ο ένας από αυτούς κοιμηθεί,ο άλλος τον αντικαθιστά.Και η δωδεκάδα μένει πάντα ακέραια χωρίς να λείπει κανείς.Λέγεται ότι κάποιοι τους είδαν  και αμέσως τους έχασαν.Κάποιοι άλλοι τους έιδαν και χάθηκαν μαζί τους.Ένας νέος , υποτακτικός είδε έναν από αυτούς.Διηγήθηκε στο γεροντά του το γεγονός και ογέροντας του είπε:"έπρεπε να τον ακολουθήσεις".

Την περιγραφή καταγράφει η συγγραφέας και μελετήτρια κ.Μαρία Σταματιάδου στο βιβλίο"ταμυστικά των Ελλήνων",όπου μεταξύ άλλων,αναφέρεται και σε εμπειρίες ανθρώπων που επισκέφτηκαν το Ορος  και με διάφορυς τρόπουςαντιλήφθηκαν την παρουσία των 12 φυλάκων.Ακόμα και αυτοί που δεν τους είδαν,όμως, ένιωσαν την υπαρξή τους μέσα απο τις διηγησεις μοναχών που αναπαρήγαγαν την αγιορείτικηπαράδοση.

ΠΟΙΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΦΥΛΑΝΕ;

Ποιος θα μπορούσε όμως να είναι ο λόγος ύπαρξης των δώδεκα φυλάκων του Ορους; Σε αυτό το ερώτημα δεν υπάρχει σαφής απάντηση,μιας και πρόκειται για ένα ζήτημα θρησκευτικής πίστης,έτσι η όποια απόπειρα εξήγησης γεγονότων και καταστάσεων  χαρακτηρίζεται αυτομάτως υποκειμενική. Υπάρχει η πεποίθηση που τους θέλει ως θεματοφύλακες της Ορθόδοξης πίστης και του Ελληνισμού(με ό,τι και αν αντιπροσωπεύει για τον καθενα αυτή η έννοια).Ο αρχιμανδρίτης Βασίλειος αναφέρει ότι "φυλούν την ζωή την ίδια στο άγιο Όρος και αποτελούν ευλογία".Αρκετά διαδεδομένη είναι και η άποψη πως οι καλόγεροι εμφανίζονται κάθε φορά που προκύπτει κάποιο σημαντικό ζήτημα(είτε εθνικό είτε πίστεως) και απειλεί την κοινωνική συνοχή.Όταν αυτό βρει τη λύση του σταματούν τις εμφανίσεις τους.Για κάποιους άλλους, πάλι, πρόκειται για μια προσπάθεια συγκερασμού του αρχαίου δωδεκαθέου με τη Χριστιανική πίστη(θεωρούν μάλισταπως ο αριθμός δώδεκα δεν είναι τυχαίος). Άλλωστε,αρκετοί από τους αγιορείτες μοναχούς δεν απορρίπτουν το αρχαιοελληνικό πνεύμα αλλά, αντίθετα,το τιμούν ενσωματωνοντάς το  στις νέες παραδόσεις.

Οι φύλακες δεν χαρακτηρίζονται ως άγιοι ούτε ως αμιγώς άνθρωποι.Δεν είναι αθάνατοι αλλά ούτε και φθαρτοί όπως εμείς.Οι κανόνες που διέπουν την υπάρξή τους θυμίζουν "θεόμορφους ανθρώπους" που κατάφεραν να γινουν αόρατοι,σχεδόν ανύπαρκτοι,όταν κατέκτησαν μέσα από την πίστη τους το υπέρτατο σημείο ταπεινότητας.Η ακραία αυτή ταπεινότητα που τους διέκρινε τους οδήγησε στο σημείο να πετύχουν την ολοκληρωτική διαγραφή της ύπαρξής τους,τη συντριβή κάθε ατομικού προσδιορισμού του εαυτού τους και τη απόλυτη και ανιδιοτελή αγάπη προς τους ανθρώπους και τον κόσμο. Έτσι μετουσιώθηκαν σε άυλα πλασματα,περνώντας σε μια"ενεργιακή ανυπαρξία".Όπως αναφέρει και ο π.Βασίλειος ο Ιβηρίτης,"είναι πάντα δώδεκα ,όχι γιατί είναι αθάνατοι,αλλά γιατί κάθε  φορά που κάποιος εγκαταλείπει οριστικά τον κόσμο,κάποιος άλλος,με την ίδια ταπεινότητα,τον αντικαθιστά"!!

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

 Εισαγ. σημμείωμα:Εν έτει 2012 οι περισσ΄τεροι άνθρωποι του ανεπτυγμένου κόσμου κυκλοφορούν φεροντας μαζί τους συσκευές ένδειξη μιας κοινά αποδεκτής ώρας(ρολόγια, κινητά,κ.αλ.)μερτρούν τους μήνες και τις εποχές με ημερολόγια και πάρνουν δάνεια από την Τράπεζα εξοφλώντας τα χρέη τους σε σταθερές ημερολογιακά δόσεις.Θα μπρούσαμε να αναφέρουμε και άλλα παραδείγματα στην προσπάθεια μας να αποδείξουμε ότι ο άνθρωπος έχει καταφέρει να δαμάσει το χρονο(στις μέρες μας μάλιστα ίσως οι ρόλοι να έχουν αντιστραφεί). Ηταν όμως πάντα έτσι τα πράγματα;

Είναι πολύδύσκολο να συνειδητοποιήσει κάποιος ότι ο πολιτισμός μας είχε επί αιώνες μια εντελώς διαφορετική αντίληψη τόσο για τον ίδιο χρόνο  όσο και για τη μέτρησή του. Στους προιστορικούς χρόνους και στους ιστορικούς οι άνθρωποι αντιλανβάνονταν το πέρασμα του χρόνου πάντα σε σχέση με τις διεργασίες που λάμβαναν χώρα στη φύση:τις κινήσεις του ήλιου και της Σελήνης ή τις καιρικές συνθήκες που επέτρεπαν το κυνήγι και την καλλιέργεια της γης(με αυτό τον τρόπο καθορίστηκαν αργότερα και οι τέσσερις εποχές του έτους). Αργότερα ,κατά τις πρώτες απόπειρες καταρτισμού πρόχειρων σεληνιακών  ημερολογίων,ή ηλιακών,η μέτρηση του χρόνου και οι ονομασίες των ημερών και των μηνών σνδέθηκαν άμεσα με θεότητες και τις ιδιότητες που τις χαρκτήριζαν.

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

Η Ανακήρυξη του Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας της Αυτοκρατορίας από τον Κωνσταντίνο επέφερε σημαντικές ανακατατάξεις σε ό,τι αφορά την αντίληψη περί του χρόνου. Και αυτό γιατί οι προσπάθειες που είχαν στο μεταξύ ξεκινήσει οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες  και που αποσκοπούσαν στο διαχωρισμό της θρησκείας από το κράτος(και ως εκ τούτου της θρησκείας από το χρόνο) είχαν μόλις τερματιστεί. 

Ο Κωνσταντίνος μπορεί να άφησε άθικτο το ημερολόγιο του Καίσαρα(το λεγόμενο Ιουλιανό Ημερολόγιο), παρ'όλα αυτά προχώρησε σε τρείς σημαντικές  αλλαγές:Α)Καθιέρωσε την Κυριακή ως ιέρή ημέρα της εβδομάδας,προκαλώντας τις αντιδράσεις των Εβραίων και Παγανιστών που θεωρούσαν  Το Σάββατο ως ημέρα τιμής προς το θείο.β)Αναγνώρισε τις Χριστιανικές εορτές,επιλέγοντας μάλιστα να τις τοποθετήσει  στρατηγικά ημερολογιακά πάνω σε αρχαίες παγανιστικές και Γ)εΙσήγαγε την κινητή εορτή του Πάσχα,μιας και αυτί συνδεόταν άμεσα με το εβραϊκό σεληνιακό ημερολόγιο την περίοδο που κατά τα Ευαγγέλια σταυρώθηκε ο Χριστός. Παρ'όλα  αυτά και επειδή οι αρχαίες παραδόσεις ήταν δύσκολο να ξεριζωθούν στιςσυνειδήσεις των λαών,το σύστημα των επτά ημερών Του Κωνσταντίνου υιοθέτησε ονομασίες θεών τις οποίες μπορεί εύκολα κάποιος σήμερα να ανιχνεύσει στις λατινογενείς ρίζες των λέξεων.

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟς ΠΟΥ ΧΩΡΙΣΕ ΤΟΧΡΟΝΟ.

Σήμεραη πλειοψηφία των ανθρώπων πάνω στον Πλανήτη χρησιμοποιούν  τις συντομεύσεις Π.χ. ΚΑΙ μ.Χ. για να προσδιορίσουν τις ημερομηνίες των ετών.Πότε όμως χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά αυτοί οι συμβολισμοί;Κια ακόμα περισσότερο,σε ποια περίοδο κατάφεραν να γίνουν ευρύτερα αποδεκτοί από κράτη κι πληθυσμούς;

Ο Διονύσιος ο Μικρός(500--560μ.Χ) ήταν ένας πανέξυπνος επίσκοπος που έζησε στη Ρώμη,αφιερώνοντας το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη μελέτη του χρονου στην προσπάθειάτου να κατασκευάσει ένα ακόμα πιο ακριβές  χριστιανορωμαϊκό ημερολόγιο.Στους πίνακες του συμπεριέλαβε μια σχετικά απαρατήρητη_στην εποχή τουσημείωση--:Το σύστημα χρονολόγησης <<Anno domini>>(ετος Κύ)

Ηταν  η πρώτη φορά που ένας χριστανός "χώριζε" στα δύο το χρονο με βάση  το έτος γεννησης του Ιησού.Μάλιστα σε μια διασωθείασα επιστολή του προς κάποιον επίσκοπο με το όνομα Πετρώνιος,ο Διονύσιος  φαίνεται να παραπονιέται για το γεγονός ότι αρκετοί παλαιότεροι χρονολογικοί πίνακες  στη Ανατολή χρησιμοποιούσαν ένα ημερολόγιο βασισμένο στον πρώτο χρόνο του αυτοκράτορα Διοκλητιανού(διώκτη των Χριστιανών) στο θρόνο ,δηλαδή το 284 μ.Χ.<<Προτιμώ να μετρώ και να υπολογίζω τα χρονια  από την ενσάρκωση του Κύρίου ημών,ώστε να κάνω τα θεμέλια των ελπίδωνα μας περισσότερο γνωστά και την αιτία της λύτρωσης του ανθρώπου πιο εμγανή>>.έγραφε χαρακτηριστικά. Βέβαια είναι πως η αλήθεια για την ακριβή ημερομηνία γέννησης του Ιησού δεν υπάρχει σαφής εικόνα,αφού ακόμα και τα ίδια Ευαγγέλια δεν συμφωνούν μεταξύ τους,ενώ υπάρχει και η άποψητου ρεύματος των μυθικιστών που κάνουν λόγο για ένα εντελώς φανταστικό γεγονός.Οι εκχριστιανισμένοι Σάξονες χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά επισήμως το Anno domini κατά τη διαρκεια του 7ου αιώνα. Έναν αιώνα αργότερα το χρησιμοποίησαν οι Γάλάτες ,ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη χρησιμοποιήθηκε ευρέως μετά το 10 αιώνα.Αξίζει να αναφέρουμε ότι η πρώτη καταγραφή για το BC(π.Χ.) εντοπίζεται μόλις το 1627,σε κείμενο του Γάλλου αστρονόμου ΝτενίΠετό που δίδασκε εκείνη την περίοδο στο Κολέγιο Κλερμόν του Παρισιού_

ΗΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ ΠΟΤΕ

Η 4η Οκτωβρίου του 1852 απετέλεσε την τελευταία ημέρα  του Ιουλιανού ημερολογιου.Με απλά λόγια, οι ημέρες από 5 έως 14 Οκτωβρίου είχαν χαθεί οριστικά ,ήταν ο χρόνος που δεν υπήρξε ποτέ!

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

 Οσο και αν σας φαίνεται παράξενο, η υιοθέτηση του Γρηγοριανού ημερολογίου στη χώρα μας πραγματοποιήθηκε μόλις την 1η Μαρτιου του 1923.Έως τότε η ορθόδοξη Εκκλησία,με τις ευλογίες του κράτους,χρησιμοποιούσε κανονικά το Ιουλιανό ημερόλογιο(μέσα από αυτό το πρίσμα,οι κόντρες παλαιοημερολογιτων και εκκλησίας αποκτούν νέα διασταση. 

Παρ'όλα αυτά, οι προσπάθειες των δυτικών να συννενοήθούν με τους Ορθόδοξους για μια από κοινού υοθέτηση ου νέου ημερολογίου μας ταξιδευει τέσσερις αιώνες πίσω στο χρόνο. Πιο συγκεκριμένα,το 1582 ,ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓαπέστειλε σχετική επιστολή στον Πατριάρχη Ιερεμία.Η προταση απορρίφθηκε μνομιάς,αφού θεώρήθηκε απόπειρα προσηλυτισμού των Ορθόδοξων πληθυσμών στον Καθολικισμό.όμως από τις αρχές του 20 ου αιώνα το κλίμα φάνηκε να αλλάζει.Το 1902 ο Πατριάρχης ΙωακείμΓ Απέστειλε εγκύκλιο σε όλες τις Ορθόδοξες Μητροπόλεις,ζητώντας την άποψη των επικεφαλής τους για το ημερολογιακό ζήτημα.Δεκαεφτά χρόνια αργότερα μια ειδική εκκλησιαστική επιτροπή κατέληξε στο ότι<<η μεταβολή,μη προσκρούουσα εις δογματικούς καικανονικούς λόγους,ηδύνατο να γίνει μετα συνεννόησιν πασών των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών,ιδία δε του Οικουμενικού Πατριαρχείου>>.

Αξιοσημείωτο ειναι το γεγονόςότι τη χρονιά που η Ελλάδα υιοθέτησε το Γρηγοριανό ημερολόγιο υπήρξε μια σύγχυση καθότι η ημερομηνία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και η εορτή της Επανάστασης του 21(οι οποίες τις προηγούμενες δεκαετίες είχαν τεχνηέντως τοποθετηθεί την ίδια μέρα) έπρεπε να χωριστούν.Για να αντιμετωπίσε ι αυτό το πρόβλημα η Εκκλησία της Ελλάδος αποφάσισε να χρησιμοποιεί_ το νέο ημερολόγιο για ολες τις γιορτές της, εκτός του Πάσχα.Γιαυτό και το Καθολικό από το Ορθόδοξο Πάσχα εορτάζονται μέχρι σήμερα σε διαφορετικές ημερομηνίες.

 Διαβάζοντας κανείς τα παραπάνω(που δεν αποτελούν παρά  ένα μικρό μέρος ενός μεγάλου θέματος) κατααβαίνει πως τόσο η αντίληψη όσο και οι προσπάθειεςγια τη μέτρηση του χρόνου έχουν περάσει σαράντα κύματα στην ανθρώπινη ιστορία. 

Σήμερα ,τα 7,5 δισεκατομμύρια των κατοίκων του γαλάζιου πλανήτη μας έχουν καταφέρει να βρούν ένα κοινό τόπο συνεννόησης τόσο σε ότι αφορά τη μέτρηση των ετών όσο και στον προσδιορισμό της ώρας. Τα τεχνολογικά άλματα του Μέλλοντος,ίσως δώσουν νέες διαστασεις στην έννοια του χρόνου. Έτσι "το αστρικό έτος" που συναντήσαμε στις ταινιές του "Star Trek" ισως τελικα αποτελέσει το κομμάτι μιας άλλης χρονοπραγματικότητας!!

ΙΕΡΑ ΠΟΡΝΕΙΑ ΣΤΗΝ εΛΛΑΔΑ.

 Μα,σε ποια μέρη της Ελλάδας μπορεί να τίμησαν ως ιερό τον έρωτα; Σίγουρα στην Κύπρο,που μέχρι σήμερα την απόκαλούν "το νησί της Αφροδίτης"...

Ο Ησίοδος στη Θεογονία του,αναφέρει την Αφροδίτη ως Κυπρογένεια,δηλαδή γεννημένη στην Κύπρο.Ο Νόννος ,όταν μιλά για την Πάφο της Κύπρου,την περιγράφει ως "Στεφανηφόρο λιμάνι των ερώτων,με την αβρή την κώμη,αραξοβόλι της Αφροδίτης όταν εκείνη βγήκε μέσα από τα κύματα".

Εκεί , λέει,"είναιτο νυφικό λουτρό της θαλασσογέννητης Θεας,ο ποταμός Σέτραχος όπου η πανέμορφη θεά,συχνά έντυνε τον εραστή της,τον Άδωνη,ύστερα από το λουτρό του"...

 Για την ύπαρξη της ιεράς πορνείας στην Κύπρο κάνει λόγο ο Ηρόδοτος,όταν έγραψε και για την ύπαρξη αυτού του θεσμού και στη Βαβυλώνα.Επίσης ,ο Κλέαρχος από τους Σολούς της Κύπρου αναφερόμενος στις Λυδές που εκπορνεύονται στους ναούς,πρόσθεσε ότι το ίδιο γινόταν και την πατρίδα του την Κύπρο, ενώ από τις λέξεις που χρησιμοποιεί,φαίνεται καθαρά για το πόσο ιερή θεωρούνταν αυτή η πράξη.

Ο Ιουστίνος ,στην Επιτομή του Τρόγου,γράφει ότι ήταν έθιμο στην Κύπρο να στέλνουν στην παραλία κάποιες συγκεκριμένες μέρες,νεαρές παρθένες ,σε ηλικία παντρειάς,για να κερδίσουν τα χρήματα της προίκας τους,θυσιάζοντας στην Αφροδίτη την παρθενιά τους. Βέβαια, σήμερα ,οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν ότι ο Ιουστίνος είχε σαφέστατα παρανοήσει  το θρησκευτικό χαρακτήρα της Ιεράς Πορνείας,αφού τα χρήματα που λάμβαναν οι γυναίκες δεν τα καρατούσαν οι ίδιες,αλλά πήγαιναν όλα στο ναό της Αφροδίτης.

Ο μυθογράφος Απολλόδωρος διηγείται ότι την Πάφο ίδρυσε ο Κινύρας, που καταγόταν από την Κιλικία, απ'όπου έφυγε για να χτίσει μια δική του πόλη στην Κύπρο.Εκεί παντρεύτηκε την Μεθάρμη,κόρη του βασιλιά Πυγμαλίωνα κιαπόκτησε μαζί της πέντε παιδιά:Τον Οξύπορο,τον Αδωνι,την Ορσεδίκη,τη Λαογόρη και τη Βραισία.Οι κόρες του ,όμως,εξαιτίας της οργής της Αφροδίτης,πλάγιαζαν με ξένους,και στο τέλος πέθαναν μακριά από την Κύπρο, κάπου στην Αίγυπτο.Ο ρωμαίος συγγραφέας Firmicus Maternus ,αναφέρεται στην Ιερα Πορνεία της Κύπρου,λέγοντας πως ήταν ένας θεσμός που καθιέρωσε ο Κίνύρας,ο οποίος ίδρυσε ναό στην Αφροδίτη,για να την ευχαριστήσει ,και επειδή μύησε πολλούς στη λατρεία της.

Χριστανοί συγγραφείς , όπως ο Κλήμης αλλά και ο Ευσέβιος,λένε ότι η Αφροδίτη δεν ήταν τίποτε περισσότερο  από μια πόρνη, που ο βασιλιάς της Κύπρου Κίνύρας, αποφάσισε κάποτε να την θεοποιήσει.Και ο Λακτάντιος,ακόμα πιο μαχητικός γράφει κιαυτός πως η Αφροδίτη ήταν μια κοινή θνητή,η οποία καθιέρωσε την πορνεία των γυναικών στην Κύπρο,για να μην είναι η μόνη αναίσχυντη πόρνη στο νησί...Βέβαια,δεν μπορούμε να ξέρουμε πόση αλήθεια υπάρχει στα κείμενα χριστιανών εκκλησιαστικών συγγραφέων σχετικά με την αρχαία θρησκεία και τις απόρρητες τελετουργίες  των Μυστηρίων,αφού ο στόχος τους ήταν η πολεμική ενάντια στην αντίπαλη θρησκεία και η αμφισβήτηση των Θεών των Ελλήνων.

Την Ιερα Πορνεία πιθανώς εξασκούσαν και οι Επιζεφύριοι Λοκροί,που ήταν Έλληνες καταγόμενοι απο την Οζαλία Λοκρίδα(περιοχή που σήμερα ανήκει  στο νομό Φθιώτιδος),οι οποίοι το 680 π.Χ. αποίκησαν την Νότια Ιταλία και ίδρυσαν πόλεις κυρίως στα δυτικά παράλια της Κάτω Ιταλίας.Τελικά μετακινήθηκαν  στα παράλια του Ιονίου Πελάγους και ίδρυσαν την πόλη Επιζεφύριοι Λοκροί(στη θέση όπου βρίσκεται η σημερινή ιταλική πόληLocri).

Η περίπτωση των Επιζεφύριων Λοκρών είναι πολύ γνωστή,κατ'αρχήν από τον Κλέαρχο το Σολέα,αλλά κυρίως από μια πληροφορία που μας δίνει ο μεταγενέστερος Ιουστίνος.Κάποτε,λοιπόν,οι Επιζεφύριοι Λοκροί,πολεμούσαν ενάντια στον τύραννο του Ρήγιου Λεόφρονα και βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση ,οπότε έκαναν τάμα στην Αφροδίτη να τους χαρίσει τη νίκη και εκείνοι σε αντάλλαγμα να εκπορνευσουν  τις άγαμες κόρες τους,τις παρθένες ,σε μια γιορτη, προς τιμή της.Η νίκη ήρθε αλλά το τάμα ξεχάστηκε .Πέρασε πολύς καιρός και οι Επιζεφύριοι Λοκροί ξαναβρέθηκαν σε δ΄υσκολη θέση στον πόλεμο αυτή τη φορά με τους Λευκανούς΄.Τότε ο τυραννος Διούσιος τους συμβούλευσε να ξανακάνουν το παλιό τάμα,γιατί τάχα η αθέτηση της υπόσχεσης τους στη θεά τους έιχε φέρει σε αυτή τη δύσκολη θέση.Τους είπε λοιπόν , να εθέσουν στο ναό εκατό κόρες και γυναίκες ,που θα τις επέλεγαν με κλήρο,και να τις στολίσουν μα τα καλύτερα κοσμηματά τους.Θ α έπρεπε δε να παραμείνουν στο ναό της Αφροδίτης ένα όλόκληρο μήνα.Οι Λοκροί στην αρχή προβληματίστηκαν,αλλά έπειτα σκέφτηκαν ένα τέχνασμα,ώστε να έχουν "και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο",κι έκαναν ένα φρικτό όρκο μεταξύτους,να σεβαστούν τις γυναίκες τους,και κανείς τους να μην πάει σε αυτές ,οπότε και η θρησκευτική υποχρέωση θα τηρούταν  αλλά και η τιμή των γυναικών και των θυγατέρων τους θα σωζόταν.Όμως ,τελικα,η συμβουλή του Διονυσίου αποδείχτηκε ότι ήταν εκ του πονηρού ,αφού ο τύραννος έστειλε τους στρατιώτες του που κυριολεκτικά τις έγδυσαν,αρπάζοντας τα κοσμήματά τους,και όχι μόνο αυτό.Ακόμη, με βασανιστήρια υποχρέωσαν μερικές να αποκαλύψουν που έκρυβαν την περιουσία οι συζυγοί τους...

Η περίεργη αυτή ιστορία,φαίνεται να δείχνει πως κάποτε οι Επιζεφύριοι Λοκροί εξασκούσαν την ιερά Πορνεία, και στο μεγάλο κίνδυνο τη ξαναθυμήθηκαν,πιθανόν επειδή θεώρησαν οτι η κατάργηση του ιερού εθίμου που ασκούσαν από πολύ παλιά,προκάλεσε την οργή της Θεάς,η οποία γαια να τους τιμωρήσει έστειλε εχθρούς να τους καθυποτάξουν,οπότε για να την εξευμενίσουν το επανέφεραν...

Η μοναδική πόλη στην Ελλάδα που έχουμε βεβαιωμένη Ιερά Πορνεία,είναι η Κόρινθος που έιχε ως πολιούχο θεά την Αφροδίτη,έλεγαν , μαλιστα,πως η λατρεία της Θεάς του έρωτα ήρθε στην Κόρινθο από την Κύπρο.

 Το ιερό της Αφροδίτης στην πόλη αυτή είχε περισσότερες από χίλιες ιερόδουλες  τις οποίες είχαν αφιερώσει στη θεά άντρες ή γυναίκες.Γι'αυτές συνερρεε πλήθος κόσμου,όπως μας πληροφορεί και πάλι ο Στράβων,ο οποίος επισκέφτηκε την πόλη αυτή τουλάχιστον δύο φορές(την πρώτη φορά ήταν το 44π.Χ. όταν πρωτοπήγε στη Ρώμη,και την άλλη το 29π.Χ,όταν από τη Γυάρο πήγε στη Ρώμη μεσω Κορίνθου).

Οι ιθερόδουλες ήταν μια αληθινή  πηγή πλούτου για την Κόρινθο μας λεει  ο αρχαίος γεωγράφος.Οι καπετάνιοι των πλοίων σκόρπιζαν αφειδώς τα λεφτά τους κι από αυτό βγήκε η περίφημη παροιμία <<ου παντός ανδρός  εις Κόρνιθον έσθ'ο πλούς>>δηλαδή <<δεν είναι για τον καθένα το ταξίδι στην Κόρινθο>> επειδή η διαμονή εκεί ήταν πανακριβη.

Ο Στράβων μάλιστα ,μας παραδίδει και ένα ανέκδοτο:Κάποια γυναίκα ,λέει , κατηγόρησε μια ιερόδουλη ότι δεν της αρέσει η γυναικεία σπιτική δουλειά και γιαυτό δεν πιανει στα χέρια της τους ιστούς του αργαλειού για να υφάνει.Τότε όμως η πανέξυπνη εταίρα της απάντησε λέγοντας:<<Εγώ,αυτή που λες εσύ κυρά μου,ήδη σ'αυτόν τον λίγο χρόνο κατέβασα τρείς ιστούς>>,κάνοντας έτσι λογοπαίγνιο με τους ιστούς των αργαλειών και τους ιστούς(κατάρτια) των καραβιών , υπονοώντας,φυσικά τα κατάρτια...κάποιων καπεταναίων...

Σύμφωνα μ'ένα πανάρχαιο έθιμο, όταν έπρεπε να προσευχηθεί η πόλη στην Αφροδίτη γιακάποιο ζήτημα ύψιστης σημασίας, τότε προσκαλούσαν όσο το δυνατόν περισσότερες εταίρες να συνενώσουν τη φωνή τους και να θυσιασουν μαζί με τους πολίτες .Μάλιστα ,για την πατριωτική στάση που φαίνεται πως επέδειξαν οι εταίρες κατά την Περσική εισβολή,ανέγραψαν τα ονοματά τους σε δημόσια πινακίδα,και ο ποιητής Σιμωνίδης τους αφιέρωσε επίγραμμα,το οποίον  διέσωσαν ο Αθήναιος και ο Πλούταρχος.Ο τελευταίος μάλιστα αναφέρει πωςοι Κορίνθιοι,για να τιμήσουν τα κορίτσια της Αφροδίτης,έστησαν χάλκινες εικόνες τους στο ναό της Θεάς.

Ο Αθήναιος ,επικαλούμενος ένα σχόλιο του Πίνδαρου,μας λέει ότι στην Κόρινθο,πολλοί ιδιώτες όταν ζητούσαν μια χάρη από την Αφροδίτη,έκαναν τάμα πως αν  η επιθυμία τους πραγματοποιηθεί,τότε θα αφιέρωναν στον ναό της ένα συγκεκριμένο αριθμό ιερόδουλων στην Κόρινθο,πρέπει μάλλον να φανταστούμε πως...έκανε πολλά θαύματα η Αφροδίτη... Ακόμη ,ξέρουμε πως ο Ξενοφών ο Κορίνθιος,πριν πάει στην Ολυμπία για να πάρει μερος στους αγώνες,υποσχέθηκε στη Θεά,πως αν βγει ολυμπιονίκης,θα της έφερνε στο ναό της εκατό εταίρες! Ο ξενοφών τελικά ενίκησε,και μάλιστα σε δύο αγωνίσματα την ίδια μέρα,πράγμα σπάνιο που συνιστούσε ένα απίστευτο ρεκόρ για εκείνη την εποχή.Έτσι, όταν ο μεγάλος αθλητής επέστρεψε στην πατρίδα του,χορεύοντας μπροστά στο βωμό της θεάς, τραγόυδησε μαζί με τις εκατό εταίρες του αυτό το τραγούδι που του το είχε γράψει ο Πίνδαρος:  Της Κύπρου Βασίλισσα

Στο ιερό αλσος σου ο ξενοφών

Σου κομίζει κοπάδι,

Εκατό φοράδες μικρές να βοσκήσουν,

όλος χαρά που η δέησή σου εισακούστηκε

Κοπελιές  που καλοδέχεστε ξένους πολλούς

της ξελογιάστρας θεραπαινίδες

 στη βαθύπλουτη Κόρινθοπου τα ξανθάδάκρυα του λιβανιού

καίνε στα θυμιατά και που συχνά

προς την Ουράνια των ερώτων μητέρα,

την ΑΦΡΟΔΊΤΗ το νου σας να πετάξει αφήνει.

Σας έδωσε εκείνη τη χάρη

να δρέπετε τον ωραίο καρπό

 της τρυφερής νιότης σας

πάνω σε κλίνες ερατεινές.

Όταν η αναγκη το απαιτεί,

 τότε όλα είναι καλά.

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΠΟΡΝΕΙΑΣ

Πολλές και διαφορετικές είναι οι απόψεις των μελετητών για την προέλευση και το νόημα του θεσμού της Ιερας Πορνείας.Κάποιοι εντάσσουν αυτό το θεσμό στις διάφορες τελετουργίες λατρείας της  Φύσης και της γονιμότητας, όπως για παραδειγμα η φαλλολατρεία,η οποία,στη χώρα μας, μοιάζει να επιβιώνει μέχρι σήμερα σε διάφορες τοπικές καρναβαλικές εκδηλώσεις.

 Ο ΈΝΓΚΕΛς και ο Μπαχόφεν ,θεωρούν την ιερα Πορνεία ως ένα τελετουργικό,δια μέσω του οποίου γινόταν η ενθύμηση αλλά παράλληλα και το ξεπέρασμα της πρωτόγονης κατάστασης του ανθρώπου,δηλαδή της κατάστασης που βρισκόταν οι ανθρώπινες ομάδες πριν τη θεσμοθέτηση του γάμου,για τις οποίες υποθετουν ότι οι σεξουαλικές σχέσεις μετα ξύ των ανθρώπων ήταν τελείως ελεύθερες .Άλλοι όπως ,ο Farnell,βλέπουν την καταγωγή της θρησκευτικής Πορνείας ώς μια καθαρά κοσμική,μη θρησκευτική πρακτική,που "έχει χαρακτήρα προστατευτικό, με το να διαρραγεί ο παρθενικός υμένας πριν παραδοθεί η νύφη στο γαμπρό,ώστε η συνουσία του τελευταίου να αποβεί ασφαλής και απαλλαγμένη απο τον κίνδυνο ,που σύμφωνα με κάποια πρωτόγονη  πρόληψη,διέτρεχε ο άνδρας που συνευρισκόταν με μια παρθένα γυναίκα".Όμως ένας άλλος μελετητής,ο Frazer,αντέκρουσε αυτή τη θεωρία,τονίζοντας πως μια τέτοια εξήγηση αδυνατεί εντελώς να ερμηνεύσει τον βαθύτατο θρησκευτικό χαρακτήρα αυτών των εθίμων,όπως εμφανίστηκαν στην αρχαιότητα,σε ολόκληρη τη Δυτική Ασία και την Ελλάδα.

Η άποψη του Frazer ηταν ότι"μπορούμε να συμπεράνουμε πως η Μεγάλη Μητέρα Θεά,η προσωποποίηση όλων των αναπαραγωγικών δυνάμεων της φύσης,λατρευόταν κα΄τω από διαφορετικές ονομασίες,αλλά με μια ουσιαστική ομοιότητα στο μύθο και την τελετουργία από πολλούς λαούς της Δυτικής Ασίας.Σύνδεδεμένος μ'άυτήν ήταν ένας εραστής ή μάλλον ένας αριθμός εραστών ,θεϊκών ή θνητών,με τους οποίους έσμιγε καθε χρόνο,και η ενωσή τους εθεωρείτο ουσιαστική για τον πολλαπλασιασμό των ζώων και των φυτών.Επιπλέον αυτή η μυθική ένωση του Θεϊκού ζευγαριού αναπαριστανόταν και πολλαπλασιαζόταν στη γη από μια πραγματική,αν και πρόσκαιρη ένωση των ανθρώπων ανδρώνκαι γυναικών,στο ναό της θεάς με σκοπό την εξασφάλιση της ευκαρπίας της γης και της αύξησης των ανθρώπων και ζώων".

΄΄Οσον αφορά τις ιερόδουλες,ο Frazer  λέει πως εκείνες οι γυναίκες  από τη στιγμή που αφιερώνονταν στην υπηρεσία της Θρησκείας,προσλάμβαναν ένα θεϊκό χαρακτήρα και η καθιερωσή τους,όχι μόνο δεν εθεωρείτο δυσφημιστική αλλά πιθανότατα να εκλαμβανόταν από τον κόσμο ως μια υπηρεσία που ξεπερνούσε την κοινή αρετή,και γιαυτό ανταμείβονταν με αισθήματα ανάμικτα με σεβασμό,θαυμασμό,και όίκτο,σαν κιαυτά που σε ορισμένα μέρη του κόσμου ακόμα και σήμερα αποδίδονται σε γυναίκες που στην προσπάθεια΄τους να τιμήσουν τον Δημιουργότους μ'ενα διαφορετικό και πιο ένθερμο τρόπο απαρνούνται τις φυσικές λειτουργίες του φύλου τους και τις τρυφερότερες ανθρώπινες σχέσεις...

 Ο Παναγής Λεκατσάς, που ήταν ο πρωτοπόρος της κοινωνικής Ανθρωπολογίας στην Ελλαδα λεει:Πως η ιερά Πορνεία ήταν ένας υποχρεωτικός ιερός γάμος της γυναίκας,όπως και τα ομαδικά όργια ή διαπαρθένεψη με ιερά αντικείμενα(ομοιώματα των γεννητικών οργάνων των Θεών),με σκοπό της συνευρεσης της γυναίκας με το θεό. Η επίσημη μορφή του Ιερού Γάμου,ήταν η ένωση της ιέρειας που ενσάρκωνε τη Μεγάλη θεά με τον βασιλιά ή ιερέα που ενσάρκωνε το θεϊκό σύντροφό της." Ο Ιερός αυτός Γάμος ικανοποιώντας τη θεά και το θεό,τους φορείς των όλων των γονιμικών δυνάμεων,γονιμευει τα ζωντανά,τη γή τους ανθρώπους.Από την υπηρεσία ,έτσι μιας ατομικής αναγκης, της γονιμοποίησης της γυναίκας,η Ιερή Πορνεία,σαν μορφή Ίερου Γάμου,υπηρετεί τις ανάγκες της κοινότητας όλης.Η ιεροδουλία λοιπόν ,είναι μια περιορισμένη αλλά μονιμότερη μορφή του ίδιου τύπουΙερού Γάμου"...

Τοπικοί μύθοι γύρω από το ΑΓΙΟ ΙΕΡΌ ΔΙΣΚΟΠΌΤΗΡΟ Ή ΓΚΡΑΑΛ.

 Ιδιαίτερα στη Δύση ,υπάρχουν τοπικοί μύθοι σχετικά με το Γκράαλ.Οι περισσότεροι από αυτούς τους μύθους συχετίζουν το Γκράαλ με την κούπα του Χριστού.
**Στο παρεκκλήσι του Ρόσλιν,Σκοτία:Ένας από τους πιο γνωστούς αναλυτές του Γκράαλ,ο Trevor Ranenscroft,ισχυρίστηκε το 1962 ότι έπειτα από είκοσι χρόνια ερευνών,ανακάλυψε ότι το  Graal βρίσκεται μέσα στο παερκκλήσι του Ρόσλιν.Η εξήγηση που δίνει όμως ο Ravenskroft για το τί είναι το Graal είναι μάλλον αντιφατική,καθώς από τη μια πλευρά υποστηρίζει ότι το Γκράαλ είναι η γνώση, ενώ από την άλλη υποστηρίζει ότι είναι η κούπα που χρησιμοποίησε ο Ιησούς.

**Το Graal στην Ουαλία:Λέγεται ότι κάποτε υπήρξε μια κοινότητα στην Ουαλία μοναδικός σκοπός της οποίας ήταν να φυλάει μια πήλινηκούπα η οποία βρισκόταν μέσα  σε ένα χρυσό δισκοπότηρο.Η κούπα αυτή είχε τη δύναμη της ίασης,ενώ ήταν ένα ιδιαίτερα "δυνατό "εργαλείο για την εκπλήρωση του καλού,αν έπεφτε στα σωστά χέρια.

**Το 1880,δημιουργήθηκε μια ομάδα ατόμων τα οποία είχαν στόχο να μελετήσουν διάφορα θέματα εσωτερισμού,όπως η Καμπάλα και τα Ταρώ.Η πραγματική τους πρόθεση όμως,ήταν να ανακαλύψουν και να καταστρέψουν το Ιερό Δισκοπότηρο.

Μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια,το Graal βρέθηκε και κρύφτηκε,βρίσκοντας τελικώς μια ασφαλή κρυψώναΌμως ,ένας από τους φύλακες της κούπας πρόδωσε τους άλλους κι έτσι το σκεύος πέρασε στα "λάθος χέρια".

**Οι άνθρωποι που το είχαν τώρα στην κατοχή τους,πραγματοποίησαν μια μαυρη λειτουργία προκειμένου να καταστρέψουν τη δύναμη του Γκράαλ και στη συνέχεια έσπασαν το σκεύος και σκόρπισαν τα κομμάτια του.

**Η Narta Monga,Ρωσία:Στα βουνά του Καυκάσου υπάρχει μια μικρή ομάδα ανθρώπων που λένε ιστορίες για ένα μαγικό καζάνι,το οποίο ονομάζεται Amonga.Αυτό το σκεύος έχει ιδιότητες κοινές με αυτές του Γκράαλ που αναφέρεται στην αρθουριανή μυθολογία,οπως για παρα΄δειγμα  παρέχει τροφή,γνώση,ενώ έχει και την ικανότητα  να ¨επιλέγει" αυτόν που μπορεί να το "υπηρετεί".

**Το πηγάδι του Γκλαστονμπερι,Αγγλία:Ο Ιωσήφ της Αριμαθείας,σύμφωνα με το θρύλο,πήγε στην Αγγλία και συγκεκριμένα στο Γκλαστονμπερι,μετά το θάνατο του Ιησού.Μαζί του έφερε την κούπα του Ιησού.Σύμφωνα με τους τοπικούς μύθους,η κούπα αυτή θάφτηκε κάπου σε ένα λόφο ο οποίος ονομάζεται Tor στο Γκλαστόμπερι.Το Τορ είναι μια αρχαία τοποθεσία στην οποία πραγματοποιούνται τελετουργίες ακόμα και σήμερα.Υπάρχει ένα πηγάδι σε αυτό το λόφο,τα νερά του οποίου αναβλύζουν από το Tor.Οι ποέτρες στο πηγάδι αυτό έχουν χρώνα κόκκινο,αντιπροσωπεύοντας το αίμα του Χριστού,ενώ το ίδιο το νερό αφήνει στο στόμα μια γευση αίματος.Είναι ολύ πιθανό κάτω από το Tor να υπάρχουν διάφορα τούνελ,τα οποία σφραγίστηκαν από καιρο,και σύμφωνα με το θρύλο της περιοχής,το Graal  είναι θαμμένο σε ένα από αυτά τα τούνελ!!

ΤΕΧΝΗΤΕΣ ΟΔΟΝΤΟΣΤΟΙΧΊΕΣ.

 Πρώτη εφεύρεση:Πολιτισμός των Ετρούσκων.

Πότε:750 π.Χ.

Οι Ετρούσκοι ήταν οι πρόγονοι των Ρωμαίων,ένας εύπορος πολιτισμός που εκτεινόταν στην κεντρική περιοχή της Αρχαίας Ιταλίας.Ενώ η οδοντιατρική τέχνη είναι σχεδόν τόσο αρχαία όσο και η ίδια η ανθρωπότητα,πολλοί παλαιότεροι πολιτισμοί όπως οι Αιγύπτιοι είχαν θρησκευτικά ταμπού αναφορικά ματην αντικατάσταση μερών του σώματος,κι έτσι δεν είχαν αναπτύξει την τέχνη της κατασκευής ψεύτικων δοντιών.Τα πρώτα ξεκάθαρα στοιχεία που διαθέτουμε αναφορικά με τις τεχνητές οδοντοστοιχίες προέρχονται από  τους Ετρούσκους,περίπου το 750 π.Χ.Χρησιμοποιούσαν είτε ανθρώπινα δόντια είτε σκαλισμένα δόντια βοδιών,τα οποία συγκολλούσαν σε μια γέφυρα φτιαγμένη από μια λωρίδα χρυσού.Ενώ ορισμένοι πολιτισμοί ένιωθαν ντροπή για τη χρήση ψεύτικων δοντιών,οι Ετρούσκοι έμοιαζαν να τα χρησιμοποιούν ως σημάδι κοινωνικής υπεροχής--η  λωρίδαχρυσού ήταν σχεδιασμένη  έτσι  ώστε να φαίνεται ολόκληρη--ενώ μια καρφίτσα στερεωμένη στη λωρίδα κρατούσε τα ανταλλακτικά δόντια στη θέση τους.

Οι Μάγια της Κεντρικής Αμερικής  ανέπτυξαν τη δική τους εκδοχή για τα τεχνητά δόντια περίπου το 600μ.Χ.--μπορεί να υποστηριχθεί ότι ήταν ο πρώτος πολιτισμός που εξέλιξε την κοσμητική οδοντιατρική. Κατά κανόνα,άνοιγαν τα δόντια κανοντάς  τους μικροσκοπικές οπές(χρησιμοποιώντας ένα τρυπάνι με σχοινί και σκόνη χαλαζία σε νερό ως λειαντικό),και προσκολλούσαν μικροσκοπικά κοσμήματα μέσα στις οπές,χρησιμοποιώντας φυσική κόλλα από ρετσίνι.Στα σύγχρονα μουσεία εκτίθενται κάποια απίστευτα δείγματα σωζόμενων κρανίων με τέτοια διακόσμηση.Χρησιμοποιούσαν επίσης αιχμηρά εργαλεία για τη χάραξη ενός επαναλαμβανόμενου μοτίβου εγκοπών και αυλακώσεων πάνω στα δόντια.Επίσης,ένα σαγόνι από εκείνη την περίοδο διέθετε τρία αντικατεστημένα  δόντια που έφεραν διακόσμηση από κομμάτια κοχυλιών.Αν αυτό συνέβαινε γιαλόγους εκφοβισμού,κύρους ή επίδειξης είναι ασαφές,αλλά το αποτέλεσμα μιας τέτοιας οδοντικής τροποποίησης υπήρξε σίγουρα εντυπωσιακό.

Το τελικό βήμαστη δημιουργία ολοκληρωμένων τεχνητών οδοντοστοιχιών δεν έγινε παρά το 16ο αιώνα στην Ιαπωνία.Χρησιμοποιούσαν κερί μελισσών γιανα δημιουργήσουν ένα καλούπι,και στη συνέχεια η σειρά των δοντιών σκαλιζόταν διεξοδικά από τους τεχνίτες  έτσι ώστε να ταιριάζουν  στο πρότυπο.Οι τεχνητές οδοντοστοιχίεςε φτάχνονταν αρχικά από ξύλο,αλλά με την πάροδο των χρόνων χρησιμοποιήθηκαν επίσης ανθρώπινα δόντια,ελεφαντόδοντο ή παγοδίτης,ενώ γινόταν χρήση προηγμένων μεθόδων προσκόλλησης έτσι ώστε ολοκληρη η κατασκευή να διατηρείται στη θέση της εντός του στόματος!

ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗΣ

 Η παλαιότερη (αν και αμφισβητούμενη) μαρτυρία χρήσης εργαλείων για οδοντιατρικούς σκοπούς ανάγεται στον πολιτισμό των Νεάντερταλ.
*Την πρώτη επιβεβαιωμένη περίπτωση αποτελει ένα μολυσμένο δόντι του 14000π.Χ.που ανακαλύφθηκε στην Ιταλία,το οποίο είχε καθαριστεί με εργαλεία από πυριτόλιθο.

*Η χρήση χειροκίνητων τρυπανιών για την απομάκρυνση ή την αποστράγγιση μολυσμένων υγρών έγινε για πρώτη φορά από τον πολιτισμό της Κοιλάδας του Ινδού Ποταμού την 7η χιλιετία π.Χ..

*Τα παλαιότερα σφραγίσματα εντοπίστηκαν  σε μια σιαγόνα στη Σλοβενία,η οποία χρονολογείται στα 4500χρόνια π.Χ. και είχαν κατασκευαστεί από κερί μελισσών.

*Από εκείνη την εποχή μέχρι το Μεσαίωνα ήταν κοινή πεποίθηση ότι ο πονόδοντος προκαλούνταν από οδοντοσκώληκες,η αφαίρεση ή καταστροφή των οποίων θα ανακούφιζε από τον πόνο.

*Οι οδοντογλυφίδες ήταν σε χρήση τουλάχιστον από το 3000π.Χ.(έχουν βρεθεί σε αρχαίες σουμεριακές τοποθεσίες).

*Στην αρχαία Αίγυπτο  περίπου το 2650π.Χ.,οι δεξιότητες του Εζύ-Ρα,"του μέγιστου μεταξύ γιατρών και οδοντιάτρων"περιλάμβαναν την σταθεροποίηση των χαλαρών δοντιών στη θέση τους με χρήση χρυσού σύρματος.

* Ο Κώδικας του Χαμουραμπί(1800π.Χ.)αναφέρεται σε οδοντικές εξαγωγές  ως μορφή τιμωρίας(ο κανόνας "οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος"αναφέρεται για πρώτη φορά σε αυτη τη νομική βίβλο).

*Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος(23--79μ.Χ.) κατέγραψε δεισιδαιμονίες σχετικές με τα δόντια,συμπεριλαμβανομένου του δεσίματος ενός βατράχου στο σαγονι ή τη χρήση ωτικών σταγόνων από ελαιόλαδο,στο οποίο προηγουμένως είχαν βράσει γαιοσκώληκες.

*Περίπου 2000 χρόνια πριν,οι Ρωμαίοι χρησιμοποιόύσαν ξυλάκια ως οδοντόβουρτσες.Δυστυχώς τα χρησιμοποιούσαν σε συνδυασμό με κάποιες κρέμες που περιείχαν λειαντικά συστατικά,όπως η σμύριδα,με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική φθορά των δοντιών μέχρι τις ρίζες τους.

* Κατά το Μεσαίωνα,οι Κινέζοι οδοντιατροι είχαν αναπτύξει ένα είδος σφραγίσματος αποτελούμενου από υδράργυρο,ασήμι και κασσίτερο(ενώ στη δυτική οδοντιατρική χρησιμοποιούνταν  πιο ποταπά συστατικά όπως το κερί,ο μόλυβδος,ακόμα και "περιττώματα  κορακιών").

*Οι οδοντόβουρτσες με τρίχες εφευρέθηκαν στη Κίνα περίπου το 1000μ.Χ.--τις χρησιμοποιούσαν με μια οδοντική σκόνη φτιαγμένη από σπόρους σαπουνόχορτου.!

ΑΝΑΙΣΘΗΤΙΚΑ.

 Πρώτη χρήση:Πολιτισμός των Σουμερίων.

Πότε:4ος αιώνας π.Χ.

Ιστορικά τεκμήρια χειρουργικών επεμβάσεων υποδεικνύουν ότι κάποια είδη φτυτικών αναισθητικών πιθανότατα χρησιμοποιούνταν σε διάφορα μέρη του κόσμου δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν.Διαθέτουμε γραπτές μαρτυρίες για μια ποικιλία ουσιών σε χρήση ήδη από τις πρωιμότερες καταγεγρμμένες επόχές της ιστορίας. Πραραδείγματος χάριν,στην αρχαία Μσοποταμία χρησιμοποιούσαν το αλκοόλ για να απαλύνει τον πόνο και πιστεύεται ότι οι Σουμέριοι καλλιεργούσαν την οπιούχο παπαρούνα  ήδη από την 4η χιλιετίαπ.Χ.. Η σουμεριακή θεότητα Νισάμπα συχνά απεικονιζόταν  εν μέσω παπαρούνων που φύονταν από τους ώμους της,ενώ το αρχαιότερο κείμενο του κόσμου για την αναγνώριση των φαρμάκων--μια σουμεριακή πλάκα  της 3ης χιλιετίαςπ.Χ.--αναφέρεται στην οπιούχα παπαρούνα,η οποία ήταν γνωστή ως χου γκίλ(τοφυτό της χαράς).

Την εποχή των αρχαίων Αιγυπτίων,εκχυλίσματα από τη ρίζα του μανδραγόρα χρησιμοποιούνταν ευρέως ως αναισθητικό κατα τη διάρκεια χειρουργείων.Η οπιούχος παπαρούνα χρησιμοποιήθηκε σταδιακά στην Ινδία καιστην Κίνα--όπου το λιβάνι από κάναβη και το ακόνητο(που λέγεται επίσης "κουκούλα του μοναχού" ή λυκοκτόνο) ήταν επίσης γνωστά για τις αναισθητικές τους ιδιότητες!!.