ΤΕΧΝΗΤΕΣ ΟΔΟΝΤΟΣΤΟΙΧΊΕΣ.

 Πρώτη εφεύρεση:Πολιτισμός των Ετρούσκων.

Πότε:750 π.Χ.

Οι Ετρούσκοι ήταν οι πρόγονοι των Ρωμαίων,ένας εύπορος πολιτισμός που εκτεινόταν στην κεντρική περιοχή της Αρχαίας Ιταλίας.Ενώ η οδοντιατρική τέχνη είναι σχεδόν τόσο αρχαία όσο και η ίδια η ανθρωπότητα,πολλοί παλαιότεροι πολιτισμοί όπως οι Αιγύπτιοι είχαν θρησκευτικά ταμπού αναφορικά ματην αντικατάσταση μερών του σώματος,κι έτσι δεν είχαν αναπτύξει την τέχνη της κατασκευής ψεύτικων δοντιών.Τα πρώτα ξεκάθαρα στοιχεία που διαθέτουμε αναφορικά με τις τεχνητές οδοντοστοιχίες προέρχονται από  τους Ετρούσκους,περίπου το 750 π.Χ.Χρησιμοποιούσαν είτε ανθρώπινα δόντια είτε σκαλισμένα δόντια βοδιών,τα οποία συγκολλούσαν σε μια γέφυρα φτιαγμένη από μια λωρίδα χρυσού.Ενώ ορισμένοι πολιτισμοί ένιωθαν ντροπή για τη χρήση ψεύτικων δοντιών,οι Ετρούσκοι έμοιαζαν να τα χρησιμοποιούν ως σημάδι κοινωνικής υπεροχής--η  λωρίδαχρυσού ήταν σχεδιασμένη  έτσι  ώστε να φαίνεται ολόκληρη--ενώ μια καρφίτσα στερεωμένη στη λωρίδα κρατούσε τα ανταλλακτικά δόντια στη θέση τους.

Οι Μάγια της Κεντρικής Αμερικής  ανέπτυξαν τη δική τους εκδοχή για τα τεχνητά δόντια περίπου το 600μ.Χ.--μπορεί να υποστηριχθεί ότι ήταν ο πρώτος πολιτισμός που εξέλιξε την κοσμητική οδοντιατρική. Κατά κανόνα,άνοιγαν τα δόντια κανοντάς  τους μικροσκοπικές οπές(χρησιμοποιώντας ένα τρυπάνι με σχοινί και σκόνη χαλαζία σε νερό ως λειαντικό),και προσκολλούσαν μικροσκοπικά κοσμήματα μέσα στις οπές,χρησιμοποιώντας φυσική κόλλα από ρετσίνι.Στα σύγχρονα μουσεία εκτίθενται κάποια απίστευτα δείγματα σωζόμενων κρανίων με τέτοια διακόσμηση.Χρησιμοποιούσαν επίσης αιχμηρά εργαλεία για τη χάραξη ενός επαναλαμβανόμενου μοτίβου εγκοπών και αυλακώσεων πάνω στα δόντια.Επίσης,ένα σαγόνι από εκείνη την περίοδο διέθετε τρία αντικατεστημένα  δόντια που έφεραν διακόσμηση από κομμάτια κοχυλιών.Αν αυτό συνέβαινε γιαλόγους εκφοβισμού,κύρους ή επίδειξης είναι ασαφές,αλλά το αποτέλεσμα μιας τέτοιας οδοντικής τροποποίησης υπήρξε σίγουρα εντυπωσιακό.

Το τελικό βήμαστη δημιουργία ολοκληρωμένων τεχνητών οδοντοστοιχιών δεν έγινε παρά το 16ο αιώνα στην Ιαπωνία.Χρησιμοποιούσαν κερί μελισσών γιανα δημιουργήσουν ένα καλούπι,και στη συνέχεια η σειρά των δοντιών σκαλιζόταν διεξοδικά από τους τεχνίτες  έτσι ώστε να ταιριάζουν  στο πρότυπο.Οι τεχνητές οδοντοστοιχίεςε φτάχνονταν αρχικά από ξύλο,αλλά με την πάροδο των χρόνων χρησιμοποιήθηκαν επίσης ανθρώπινα δόντια,ελεφαντόδοντο ή παγοδίτης,ενώ γινόταν χρήση προηγμένων μεθόδων προσκόλλησης έτσι ώστε ολοκληρη η κατασκευή να διατηρείται στη θέση της εντός του στόματος!

ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗΣ

 Η παλαιότερη (αν και αμφισβητούμενη) μαρτυρία χρήσης εργαλείων για οδοντιατρικούς σκοπούς ανάγεται στον πολιτισμό των Νεάντερταλ.
*Την πρώτη επιβεβαιωμένη περίπτωση αποτελει ένα μολυσμένο δόντι του 14000π.Χ.που ανακαλύφθηκε στην Ιταλία,το οποίο είχε καθαριστεί με εργαλεία από πυριτόλιθο.

*Η χρήση χειροκίνητων τρυπανιών για την απομάκρυνση ή την αποστράγγιση μολυσμένων υγρών έγινε για πρώτη φορά από τον πολιτισμό της Κοιλάδας του Ινδού Ποταμού την 7η χιλιετία π.Χ..

*Τα παλαιότερα σφραγίσματα εντοπίστηκαν  σε μια σιαγόνα στη Σλοβενία,η οποία χρονολογείται στα 4500χρόνια π.Χ. και είχαν κατασκευαστεί από κερί μελισσών.

*Από εκείνη την εποχή μέχρι το Μεσαίωνα ήταν κοινή πεποίθηση ότι ο πονόδοντος προκαλούνταν από οδοντοσκώληκες,η αφαίρεση ή καταστροφή των οποίων θα ανακούφιζε από τον πόνο.

*Οι οδοντογλυφίδες ήταν σε χρήση τουλάχιστον από το 3000π.Χ.(έχουν βρεθεί σε αρχαίες σουμεριακές τοποθεσίες).

*Στην αρχαία Αίγυπτο  περίπου το 2650π.Χ.,οι δεξιότητες του Εζύ-Ρα,"του μέγιστου μεταξύ γιατρών και οδοντιάτρων"περιλάμβαναν την σταθεροποίηση των χαλαρών δοντιών στη θέση τους με χρήση χρυσού σύρματος.

* Ο Κώδικας του Χαμουραμπί(1800π.Χ.)αναφέρεται σε οδοντικές εξαγωγές  ως μορφή τιμωρίας(ο κανόνας "οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος"αναφέρεται για πρώτη φορά σε αυτη τη νομική βίβλο).

*Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος(23--79μ.Χ.) κατέγραψε δεισιδαιμονίες σχετικές με τα δόντια,συμπεριλαμβανομένου του δεσίματος ενός βατράχου στο σαγονι ή τη χρήση ωτικών σταγόνων από ελαιόλαδο,στο οποίο προηγουμένως είχαν βράσει γαιοσκώληκες.

*Περίπου 2000 χρόνια πριν,οι Ρωμαίοι χρησιμοποιόύσαν ξυλάκια ως οδοντόβουρτσες.Δυστυχώς τα χρησιμοποιούσαν σε συνδυασμό με κάποιες κρέμες που περιείχαν λειαντικά συστατικά,όπως η σμύριδα,με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική φθορά των δοντιών μέχρι τις ρίζες τους.

* Κατά το Μεσαίωνα,οι Κινέζοι οδοντιατροι είχαν αναπτύξει ένα είδος σφραγίσματος αποτελούμενου από υδράργυρο,ασήμι και κασσίτερο(ενώ στη δυτική οδοντιατρική χρησιμοποιούνταν  πιο ποταπά συστατικά όπως το κερί,ο μόλυβδος,ακόμα και "περιττώματα  κορακιών").

*Οι οδοντόβουρτσες με τρίχες εφευρέθηκαν στη Κίνα περίπου το 1000μ.Χ.--τις χρησιμοποιούσαν με μια οδοντική σκόνη φτιαγμένη από σπόρους σαπουνόχορτου.!

ΑΝΑΙΣΘΗΤΙΚΑ.

 Πρώτη χρήση:Πολιτισμός των Σουμερίων.

Πότε:4ος αιώνας π.Χ.

Ιστορικά τεκμήρια χειρουργικών επεμβάσεων υποδεικνύουν ότι κάποια είδη φτυτικών αναισθητικών πιθανότατα χρησιμοποιούνταν σε διάφορα μέρη του κόσμου δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν.Διαθέτουμε γραπτές μαρτυρίες για μια ποικιλία ουσιών σε χρήση ήδη από τις πρωιμότερες καταγεγρμμένες επόχές της ιστορίας. Πραραδείγματος χάριν,στην αρχαία Μσοποταμία χρησιμοποιούσαν το αλκοόλ για να απαλύνει τον πόνο και πιστεύεται ότι οι Σουμέριοι καλλιεργούσαν την οπιούχο παπαρούνα  ήδη από την 4η χιλιετίαπ.Χ.. Η σουμεριακή θεότητα Νισάμπα συχνά απεικονιζόταν  εν μέσω παπαρούνων που φύονταν από τους ώμους της,ενώ το αρχαιότερο κείμενο του κόσμου για την αναγνώριση των φαρμάκων--μια σουμεριακή πλάκα  της 3ης χιλιετίαςπ.Χ.--αναφέρεται στην οπιούχα παπαρούνα,η οποία ήταν γνωστή ως χου γκίλ(τοφυτό της χαράς).

Την εποχή των αρχαίων Αιγυπτίων,εκχυλίσματα από τη ρίζα του μανδραγόρα χρησιμοποιούνταν ευρέως ως αναισθητικό κατα τη διάρκεια χειρουργείων.Η οπιούχος παπαρούνα χρησιμοποιήθηκε σταδιακά στην Ινδία καιστην Κίνα--όπου το λιβάνι από κάναβη και το ακόνητο(που λέγεται επίσης "κουκούλα του μοναχού" ή λυκοκτόνο) ήταν επίσης γνωστά για τις αναισθητικές τους ιδιότητες!!.

ΚΑΟΥΤΣΟΥΚ.

Πρώτη ανακάλυψη:Κεντρική Αμερική

Πότε: 1600π.Χ.

Το καουτσούκ είναι ένα φυσικό προϊόν  που προέρχεται από τον φλοιό του καουτσουκόδεντρου,ενδημικού δέντρου της Νότιας Αμερικής.Ανακαλύφθηκε και χρησιμοποιήθηκε από τους αυτόχθονες πληθυσμούς της περιοχής ήδη από το 1600π.Χ.,στον πολιτισμό των Ολμέκ.Μια από τις χρήσεις του ήταν στην κατασκευή μπαλών,οι οποίες χρησιμοποιούνταν σετελετουργικά ομαδικά παιχνίδια.Οι Μάγια και οι Αζτέκοι αξιοποιούσαν επίσης το καουτσούκ για τηστεγανοποίηση των υφασμάτων και την κατασκευή δοχείων.Ο πολιτισμός των Ολμέκ γνώριζε ακόμη πως να σταθεροποιήσει το καουτσούκ μέσω κάποιου άγνωστου συνδυασμού θερμότητας και  επιπροσθετων συστατικών.

Το καουτούκ εισήχθη στην Ευρώπη το 1736 μέσω  μιας ακαδημαϊκής εργασίας του Σαρλ  Μαρί  ντε λα Κονταμίν στη Γαλλία. Το 1770 ο Άγγλος επιστήμονας Τζόζεφ ΠρίστλεΪ ανακάλυψε ότι το καουτσούκ μπορούσε να σβήσει σημάδια από μολύβι και αυτό ενέπνευσε τη σύγχρονη ονομασία του ως "σβηστήρα".Ωστόσο, η χρήση του καουτσούκ ήταν σπάνια στις αρχές του 19ου αιώνα επειδή η εξαγωγή σπόρων από τη Βραζιλία,κύρια παραγωγό εκείνη την εποχή,θεωρούνταν σοβαρότατη παράβαση του νόμου. Τελικά, ο εξερευνητής και "βιοπειρατής" Χένρυ Γουίκαμ κατάφερε να διακινήσει λαθραία ένα μεγάλο αριθμό σπόρων στην Αγγλία,όπου ένα μέρος τους καλλιεργήθηκε υπό την αιγίδα των Βοτανικών Κήπων  Κιου.Δείγματα στάλθηκαν  σε όλη τη Βρετανική αυτοκρατορία και φυτείες καουτσούκ δημιουργήθηκαν σε πολλές χώρες συμπεριλαμβανομένης της Ινδίας,της Σιγκαπούρης και της Βρετανικής Μαλαισίας.Εν καιρώ το καουτούκ χρησιμοποιήθηκε στις οικοδομές,στα αυτοκίνητα, στα πατώματα,στα λάστιχα αυτοκινήτων,στα γάντια,στα αερόστατα, και σε πολλά ακόμα.

Ως  υποσημείωση,ο Τσαρλς  Γκούντγιαρ θεωρείται γενικά ο εφευρέτης του βουλκανισμού,της διαδικασίας διαμέσου της οποίας τι θειάφι και άλλες ουσίες προστίθενται στο καουτσούκ ενώ αυτό θερμαίνεται ώστε να δημιουργηθεί ένας σκληρότερος τύπος καουτσούκ.Συχνά ξεχνιέται ότι οι Ολμέκ τον πρόλαβαν με τη δική τους παραλλαγή της ίδιας διαδικασίας πάνω από 3500 χρόνια πριν.!

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ.

Πρώτη εφευρεση:Σκωτία

Πότε:8000 π.Χ.

Πό τις απαρχές της Ιστορίας οι άνθρωποι γοητεύονταν από τον ουρανό και τους πλέον επιφανείς κατοίκους του--τον ήλιο και τη Σελήνη. Φυσικό επακόλουθο να αρχίσουν να παρακολουθούν τις διακυμάνσεις αυτών των δύο ουράνιων σωμάτων.Το πέρασμα από την ημέρα στη νύχτα είναι   ένα εμφανές μεσοδιάστημα,όπως και ο κύκλος από τη νέα σελήνη μέχρι την πανσέληνο και ξανά από την αρχή.Ιδίως για τους κυνηγούς --τροφοσυλλέκτες ή για τους πρώτους γεωργούς,η κατανόηση της αλλαγής των εποχών στο πέρασμα του έτους υπήεξε κρίσιμη.

Η κατανόηση των διάφορων αυτών μετρικών συλλογισμών αποτέλεσε πολύπλοκη διεργασία.Καθώς ,για παράδειγμα,οι δώδεκα σεληνιακοί μήνες διαρκούν περίπου354 ημέρες και δεν συμπίπτουν απόλυτα με το ηλιακό έτος,(το οποίο έχει 365 ημέρες),καλούμαστε είτε να βρούμε έναν τρόπο ώστε να προστεθούν αυτές οι παραπάνω μέρες στο συστημά μας είτε να αποδεχτούμε ένα  βαθμιαίο ολίσθημα στη σύνδεση των έτών  με τις εποχές.Και αυτό προτού καν αρχίσουμε να συλλογιζόμαστε το πρόβλημα των δίσεκτων ετών...

Ημερολόγια διαφόρων ειδών σίγουρα χρησιμοποιούνταν ακόμα και πριν από την εποχή του Χαλκού.Διαθέτουμε γραπτάαρχεία ημερολογιακών συστημάτων από τους πολιτισμούς των Σουμερίων,των Αιγυπτίων και τωνΑσσυρίων που χρονολογούνται 5000 χρόνια πριν.Εντούτοις,μια πρόσφατη αρχαιολογική ανακάλυψη σε έναν αγρό της Σκωτίας, στοCRAITHES CASTLE του  Αberdeenshire,υποδεικνύει ότι τα ημερολόγια χρησιμοποιούνταν ήδη πολύ νωρίτερα.

Στην περιοχή βρέθηκε μια σειραά από δώδεκα λάκκους που,από ότι φαίνεται,δεν επισημαίνουν απλώς τις φάσεις της σελήνης,αλλά απεικονίζουν επιπλέον και τους ηλιακούς μήνες.Επίσης ,οι λάκκοι,οι οποιοι χρονολογούνται 10.000χρόνια πριν, ευθυγραμμίζονται με το χειμερινό ηλιοστάσιο.Αυτό θα επέτρεπε στους κυνηγούς--τροφοσυλλέκτες που τους δημιούργησαν να επανεκκινούν κάθε έτος σωστά σε σχέση με τις εποχές, πράγμα , που καταδεικνύει σημαντικά επίπεδα κατανόησης και εκλεπτυσμένης σκέψης στον προ--γεωργικό πληθυσμό της περιοχής κατά τη μεσολιθική εποχή. Ο ακαδημαϊκόςVince Gaffney, επικεφαλής της επιστημονικής έρευνας της περιοχής,δήλωσε ότι αυτή η ανακάλυψη"απεικονίζει ένα σημαντικό βήμα προς την επίσημη δόμηση του χρόνου και ως εκ τούτου της ίδιας της ιστορίας"!!

Παραλειπόμενα αινίγματα της Ιστορίας:ΤΙ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ;

Από την ιστορία του κόσμου πέρασαν πολλάβασίλεια τα οποία έλαμψαν ,διέπρεψαν ,έπεσαν σε παρακμή και έφυγαν από το προσκήνιο.Στη θέση τους ήρθαν άλλα που διέγραψαν κια αυτά την πορεία τους στο χρόνο κι είχαν την ίδια κατάληξη.Κανένα δεν ξέφυγε απ'αυτήν την μοίρα.Το ίδιο συνέβη και με την ΡωμαΪκή αυτοκρατορία.

Η        Ρώμη ιδρύθηκε το 753 π.Χ.Από τότε άρχισε να αναπτύσσεται και να εξαπλώνεται,διεκδικώντας ολοένα και μεγαλύτερο χώρο  ζωτικό. Σε μια μαριά και αργή πορεία που κράτησε μέχρι σχεδόν τον πρώτο αιώναπ.Χ. είχε κατακτήσει σχεδόν όλο τον τότε γνωστο κόσμο. Από την Ισπανία,τη Γαλλία ,τη Βρετανία ,τις Κα΄τω   Χώρες ως το Ρήνο,την Ιταλία μέχρι τις Άλπεις,τη Βαλκανική  Χερσόνησο μέχρι το Δούναβη , Τη Μικρά Ασία,τη Συρία, την Παλαιστίνη και όλη τη Βόρεια Αφρική από την Αίγυπτο μέχρι τις ακτές του Ατλαντικού.Ταυτόχρονα οι ΡωμαΪοι δημιούργησαν και ένα λαμπρό πολιτισμό,που ανεξάρτητα αν στηρίχτηκε στον Ελληνικό πολιτισμό που κατέκτησε νωρίτερα,είχε και πολλά δικά τουστοιχεία.Τον 1ο αιώνα π.Χ.συνέβη στη Ρώμη η πρώτη μεγάλη πολιτειακή μεταβολή και από Δημοκρατία έγινε Αυτοκρατορία.Ο Οκταβιανός  ήταν υπευθυνος γιαυτη τη μεταβολή το 31 π.Χ. παίρνοντα τον τίτλο "Αύγουστος",αν και από τα πράγματα οδηγούσαν σ'αυτήν την εξέλιξη,ήδη από τον καιρό του Ιουλίου Καίσαρα και ακόμα νωρίτερα. Κατα τη διάρκεια της μακράς διακυβερνησής του η αυτοκρατορία γνώρισε μέρες δόξας και μεγαλείου, που έφεραν τηνευημερία του λαού.Η πορεία αυτή ,με διάφορα σκαμπανεβάσματα, διήρκησε μέχρι κα τις μέρες του Μάρκου Αυρήλιου,το 161 μ.Χ.

 Στη συνέχεια άρχισε η σταδιακή παρακμή.Ο αδιάκοπος αγώνας για την εξουσία,η βίαιη διαδοχή των αυτοκρατόρων σρερούσε από τη διοίκηση κάθε σταθερότητα .Παράλληλα διαφοροι γειτονικοί λαοί,παίρνοντας θάρρος από αυτή την εσωτερική αναστάτωση, άρχισαν να παρενοχλούν τα σύνορα της αυτοκρατορίας και κάποιες φορές να νικούν τον μέχρι τότε αήτητο ρωμαϊκό στρατό.Οι αυτοκράτορες στην προσπάθειά τους  νααντιμετωπίσουν όλους αυτούς τους νέους εχθρούς,επέβαλαν βαριά φορολογία και άρχισαν να υποτιμούν την αξια του νομίσματος.Αυτό είχε ως συνέπεια την κατάρρευση ολόκληρου του οικονομικού συστήματος στα μέσα του 3ου αιώνα και ως επακόλουθο τη φτώχεια και τη δυστυχία των ανθρώπων.

Μια τελευταία αναλαμπή γνώρισε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στα χρόνια του Διοκλητιανού,ο οποίος έκανε μια σπουδαία διοικητική μεταρρύθμιση,η οποία όμως σήμανε και την αρχή του τέλους της αυτοκρατορίας,όπως τουλάχιστον ήταν γνωστή μέχρι  τότε.Η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε δύο μεγάλα τμήματα,το ανατολικό και το δυτικό,έχοντας επικεφαλής δύο ισότιμους αυτοκράτορες.Και ενλω το σύστημα λειτούργησε όσο ζούσε ο Διοκλητιανός ,οι διαδοχοί τους ήρθαν σε προστριβές μεταξύ τους με αποτέλεσμα να επικρατήσει τελικά ο Κωνσταντίνος,ο οποίος έκαμε΄ΛΕ δύο ριζικες μεταβολές.Πρώτον μετέφερε την πρωτεύουσα τη ς αυτοκρατορίας από τη Δύση στηνΑνατολή .Έτσι πρωτεύουσαέγινε η Κωνσταντινούπολη,που χτίστηκε πάνω στην ήδη υπάρχουσα ελληνική πόλη του Βυζαντίου.Δεύτερο ανεγνώρισε το Χριαστιανισμό ως θρησκεία του κράτους και λίγο αργότερα την έκανε και επίσημη θρησκεία.Οι διάδοχοί του μοιράστηκαν την αυτοκρατορία και τελικά το Δυτικό ρωμαϊκό  κράτος καταλύθηκε το476μ.Χ..Το ανατολικό ρωμαϊκό κράτος συνέχισε να υπάρχει για πάνω από χίλια χρόνια.Είναι γνωστό πλέον σε μας ως Βυζαντινή Αυτοκρατορια αν και ο όρος Βυζαντινός είναι λεολογισμός. Οι Βυζαντινοί όμως θεωρούσαν πως η αυτοκρατορία τους ήταν αδιάσπαστη συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.Θεωρούσαν τους εαυτούς τους Ρωμαϊους πολίτες.Το imperium romanum όμως των Βυζαντινών δεν ήταν η παλιά Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά μια νέα που ο Χριστιανισμός του έδωσε νέο περιεχόμενο και νέα πνοή!

ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ----ΥΠΗΡΞΑΝ ΟΙ ΑΜΑΖΟΝΕΣ;

 Οι περισσότεροι  από μας γνωρίσαμε τις αμαζόνες μέσα από τη μυθολογία που διδαχτήκαμε στο σχολείο και πιο συγκεκριμένα μέσα από τους άθλους του Ηρακλή,όπου σε έναν απ'αυτούς έπρεπε να φέρει στον Ευρυσθένη τηζώνη της βασίλισσας των Αμαζόνων Ιππολύτης.Στη συνέχεια βέβαια αποκτήσαμε μια πιο σαφή ιδέα για την εμφάνισή τους τουλάχιστον,βοηθούμενοι από τον κινηματογράφο,την τηλεόραση ,τα βιβλία.Η τέχνη αγάπησε τις Αμαζόνες καιτις φαντάστηκε ωραίες γυναίκες,που πάνοπλες και καβάλα στα άλογα τους ορμούσαν για νέες κατακτήσεις.Φαίνεται πως στη διάδοση του μύθουτους συντέλεσαν και οι αντρικές φαντασιώσεις,που πάντα τρομοκρατούνταν αλλά και γοητεύονταν από το πρότυπο της δυνατής και ανεξάρτητης γυναίκας,που απειλούσε την αντρική κυριαρχία.

Στοιχεία για τις Αμαζόνες αντλούμε από την Ελληνική μυθολογία,όπου φέρονται ως κόρες του θεού του πολέμου Άρη και της νύμφης Αρμονίας.Το όνομά τους προέρχεται από τοστερητικό α και τη λέξη μαζός που σημαίνει μαστός.Από προκύπτει ότι οι Αμαζόνες είχαν αποκομμένο μαστό για στρατιωτικούς κυρίως λόγους.Για να μην τις εμποδίζει δηλαδή το στήθος στις πολεμικές τους αναμετρήσεις.Ζούσαν στη Θεμίσκυρα του Εύξεινου Πόντου,κοντά στον ποταμό Θερμώδοντα.Ήταν ένας πολεμικός λαός που αποτελούνταν μόνο από γυναίκες.Στην κοινωνία τους δεν είχαν θέση οι άνδρες. Επειδή όμως έπρεπε να διαιωνίσουν το είδος τους,κάθε χρόνο συνευρίσκονταν με ένα γειτονικό λαό, τους Γαργαρείς,με σκοπό την τεκνοποίηση.Από τα παιδιά που γεννιούνταν κρατούσαν μόνο τα κορίτσια, ενώ τα αγόρια είτε τα σκότωναν είτε τα ευνούχιζαν είτε τα έδιναν στους πατέρες τους.

Οι Αμαζόνες συναντήθηκαν με πολλούε ήρωες της Ελληνικής μυθολογίας και είτε συμμάχησαν μαζίτους είτε,το συχνότερο και αναμενόμενο,συγκρούστηκαν.Η συμμετοχή τους σε τόσους μύθους,η αναφορά τους από τόσους ιστοριοδίφες(αρχής γενομένης από τον Όμηρο που στην Ιλιαδα τις βάζει να πολεμούν δίπλα στους Τρώες ως σύμμαχοι)και ποιητές αλλά και στοιχεία που προέρχονται από άλλους πολιτισμούς γεννάν υπόνοιες ότι η ύπαρξη αυτού του γυναικείου φύλου δεν είναι μόνο αποκύημα της γόνιμης φαντασίας των Ελλήνων αλλά ένα ιστορικό γεγονός.

Η ιστορικότητα των Αμαζόνων είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά μυστήρια της αρχαιότητας.Η ύπαρξή τους απασχόλησε τους ιστορικούς από τα αρχαία χρόνια,με τους περισσότερους να καταλήγουν στο συμπέρασμα πως δεν υπήρξαν ποτέ. Έρευνες όμως της αρχαιολογίας  τα τελευταία χρόνια έρχονται να ενισχύσουν το αντίθετοσυμπέρασμα.

Η αρχαιολογική ανασκαφή στα σύνορα του Καζακστάν κοντα στην πόλη Ποκροβκα έφερε στο φως πενήντα θολωτούς τάφους όπου ήταν θαμένες γυναίκες και συνοδεύονταναπό τα όπλα τους.Τα ευρήματα αυτα καθεαυτά δεν αποδεικνύουν την ύπαρξη των Αμαζόνων αλλά κοινωνίες όπου έπαιζαν σημαντικό ρόλο.Ακόμα πιο αξιοπερίεργο στην ανασκαφή είναιη εύρεση αντρικών σκελετών όπου δίπλα τους βρίσκονταν σκελετοί βρεφών.Αυτό είναι ενδεικτικό για τη διάρθρωση της κοινωνίας τους και για το ρόλο του κάθε φύλουσεαυτή.Σύμφωνα με την επικεφαλής των ανασκαφών,οι σκελετοί αυτοί, που χρονολογούνται στον 4οαιώνα π.Χ. εικάζεται ότι ανήκουν σε μέλη του λαού των Σαυροματών,τον οποίον ο Ηρόδοτος θεωρεί απόγονο των Αμαζόνων.

Καποιοι νεότεροι μελετητές ,βασιζόμενοι κυρίως στο Διόδωρο το Σικελιώτη αλλά και σε μετγενέστερους ιστορικούς πρότεινα τη θεωρία ότι οι Αμαζόνες ταυτίζονται με τους Χετταιους.Στο πλαίσιο αυτό προσπαθούν να συχετίσουν τα ονόματα των αρχηγών των Αμαζόνων που συναντούνται στην Ελληνική μυθολογία με αντίστοιχους Χετταίους βασιλείς.

Έτσι για παράδειγμα η Μύρινα ταυτίζεται με το Μυρσίλο Β,η Ιππολύτη με το ΣίππυλοΑ κ.ο.κ.Η θεωρία αυτή δεν γνώρισε μεγάλη αποδοχή.Τόσο οι μύθοι γαι τις Αμαζόνες όσο και τα νεότερα ανασκαφικά ευρήματα ενισχύουν την άποψη για την ύπαρξη ενός μητριαρχικού πολιτισμού στη ευρύτερη περιοχη της Ευρώπης που καταστράφηκε πιθανώς με την άφιξη των Ινδοευρωπαίων.Μύθος η ιστορία,οι Αμαζόνες συνεχίζουν να καλπάζουν ατρόμητες στα όνειράμας,αποτελώντας το πρότυπο της δυνατής,ανεξάρτητης και αυτοπροσδιοριζόμενηςγυναίκας.!