Εισαγωγικό σημείωμα: Η ανακάλυψη του Λαβύρινθου της Κρήτης έρχεται για ακόμα μια φορά να επιβεβαιώσει την άποψη που καθιστά τη μυθολογία μας κάτι περοσσότερο από έναν...μύθο.Η αλήθεια είναι πως ούτε Μινώταυρος ούτε χαμένοι θησαυροί βρέθηκαν κατά τις έρευνες. Παρ'όλααυτά,η πορεία και η τύχη αυτού του μοναδικού στον κόσμο ανθρώπινου μνημείου εξακολουθούν να παραμένουν στο σκοτάδι,όπως ακριβώς και οι εγκαταλελειμμένες στοές του. Ένας από τους γνωστότερους έλληνες σπηλαιολόγους,ο Νίκος Λελούδας,μας ξεναγεί στο εσωτερικό της θρυλικής αυτής κατασκευής του Δαιδάλου.Ας ξετυλίξουμε μαζί του το "μίτο"!
Είτε αποτελεί άντρο του μυθικού Μινώταυρου είτε οτιδήποτε άλλο,ο περίφημος ,παγκόσμια γνωστός ανά τους αιώνες ,Λαβύρινθος στην Κρήτη υπάρχει στην πραγματικότητα και μάλιστα σώζεται μέχρι τις μέρες μας!
Πού όμως; Όχι,δεν βρίσκεται στην επίσημα αποδεκτή θέση που του προσέδωσαν τα τελευταία 100 χρόνια,δηλαδή στα υπόγεια του μινωικού παλατιού της Κνωσού,αλλά πενήντα περίπου χιλιόμετρα μακρύτερα από κει.Πιο συγκεκριμένα, στον κάμπο της Μεσαράς του νομού Ηρακλείου,κοντά στην κωμόπολη Μοίρες και το χωριό Καστέλι,και σε απόσταση αναπνοής,3 χιλιόμετρα μόλις από την πολύ σημαντικήαρχαία πόλη Γόρτυνα.
Είναι κάποιο οικοδόμημα,υπέργειο ή υπόγειο,κάποιο σπήλαιο από τις χιλιάδες που βρίσκονται στην Κρήτη ή κάτι άλλο; Η απάντηση στα παραπάνω είναι ότι τελικά δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από ένα υπόγειο λατομείο εξόρυξης πέτρας--και για την ακρίβεια ''μάργας'',ενός ορυκτού,μεταξύ ασβεστόλιθου και αργίλου.Από την πέτρα αυτού του υπόγειου λατομείου είναι χτισμένη η πανάρχαια πόλη Γόρτυς,αλλά και πολύ πιθανόν η επίσης κοντινή Φαιστός.
Μια εύλογη απορία θα ήταν η εξής:Γιατί οι αρχαίοι Κρήτες έβγαζαν αυτή την πέτρα από τα σωθικά της γης με μύριους κόπους και κινδύνους και δεν την έκοβαν απλώς αοό την επιφάνεια,όπως γίνεται σήμερα με τα μάρμαρα;Μια λογική εκδοχή είναι ότι αυτό ακριβώς το πέτρωμα κόβεται πολύ ευκολότερα στο εσωτερικό του εδάφουςλόγω της αυξημένης υγρασίας και μετά,στην επιφάνειάτης,σκληραίνει απίστευτα ερχόμενο σε μακρόχρονη επαφή με τον ήλιο και τον αέρα.
Απόπειρα χρονολόγησης της κατασκευής του δεν έχει γίνει ποτέ,αλλά σίγουρα μια τέτοια--ελάχιστη--είναι αυτή των ελληνιστικών και πρώτων ρωμαϊκών χρόνων,ευρήματα των οποίων(λυχνάρια κ.λ.π.) εντοπίστηκαν κατά καιρούς στο εσωτερικό του.Φυσικά είναι εντελώς ανοικτό το ενδεχόμενο αυτή να ανάγεται σε πολύ παλαιότερους χρόνους,στην ακμή του μινωικού πολιτισμού,δηλαδή τουλάχιστον 1500 χρόνια νωρίτερα.
Αλλά,ακόμη και στους ρωμαΪκούς χρόνους να ανάγεται,όπως είναι και η επίσημη κρατούσα άποψη,δεν παύει να αποτελεί ένα μοναδικό μνημείο αρχαίας τεχνικής,από τα ελάχιστα που υπάρχουν στον κόσμο(μόνο στην Ευρώπη,για ευνόητους λόγους),με τα υπόλοιπα να βρίσκονται στη Νότια Ιταλία,στην Ουαλία και στη Γαλλία(κάτω ,κυριολεκτικά ,από το Παρίσι).
Ξεφεύγοντας από τη λειτουργία κατασκευής και λειτουργίας του,πρέπει να απαντήσουμε για πρώτη φορά στο πολύ κρίσιμο ερώτημα:γιατί υποστηρίζουμε ότι οι αχανείς στοές και οι τεράστιες αίθουσες αυτού του υπόγειου λατομείου θεωρούνται ότι είναι ο θρυλικός Λαβύρινθος που αναφερεται στη μυθολογία μας,με το Μινώταυρο,το Μίνωα, την Αριάδνη,το Θησέα κ.τ.λ.
Εδώ λοιπόν πρέπει να επισημάνουμε και να τονίσουμε ότι όλοι οι μεταγενέστεροι συγγραφείς,γεωγράφοι και περιηγητές, όποτε αναφέροινταν στην Κρήτη,σε αυτόν ακριβώς αναφέρονταν,ως τον περίφημο Λαβύρινθο.Για όλους αυτούς ,δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία για την ταυτισή του με το μυθικό κατασκεύασμα του Δαίδαλου και,δίκαια,το θεωρούσαν ως το μοναδικό-τότε-αξιοθέατο της Μεγαλονήσου.Αυτή, λοιπόν ,η απόλυτακοινή πεποίθηση διήρκησε για πολλούς αιώνες και τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα,όταν και ο Sir Arthur Evans ανέσκαψε το μέχρι τότε άγνωστο ανακτορικό συγκρότημα της Κνωσού,τα υπόγεια του οποίου ταύτισε(Αυθαίρετα,θα μπορούσαμε να πούμε) με τον περίφημο μυθικό Λαβύρινθο. Δυστυχώς,μετά την --αυθαίρετη--ταυτισή του με το ανακτορικό συγκρότημα της Κνωσού,ο έως τότε γνωστός λαβύρινθος περιέπεσε σε πληρη λήθη και αφάνεια.
Επίσης ,οι περισσότερες από 2000 "υπογραφές" των ανά τους αιώνες επισκεπτών του στα τοιχώματα των αιθουσών του,με παλαιότερη αναγνωρισμένη το 1300 μ.Χ. έμειναν κιαυτές ξεχασμένες στό απόλυτο σκοτάδι και τη σιωπή.
Οι υπογραφές άλλωστε αυτές από μονες τους αποτελούν μια μοναδική περίποτωση στον κόσμο.Μερικές δε, ξεχωρίζουν και για έναν άλλο λόγο,γιατί περιλαμβάνουν και τα εραλδικά σύμβολα των οικογενειών των ευγενών(από Βενετια κλπ) που τις σκάλιζαν.
Ας έρθουμε τώρα στο ζήτημα των αναφορών που πιστοποιούν ότι όντως το ορυχείο αυτό αποτελεί τον πραγματικό Λαβύρινθο .Ήδη από το 900 μ.Χ.τουλάχιστον,υπάρχουν οι πρώτες έγγραφες αναφορές.Επίσης,αξίζει να σταθούμε στο ότι,κατά τη μακρά περίοδο λειτουργιας του,μέσα στις αχανείς στοές και αιθουσές του δούλεψαν σε απίστευτα σκληρές συνθήκες και πέθαναν μερικές χιλιάδες δούλοι,κτάδικοι,αιχμάλωτοι πολέμου κ.λ.π.
Αυτά λοιπόν,τα γεγονότα παραφθαρμένα στη λαϊκή μνήμη και συνείδηση,είναι πολύ πιθανόν να προκάλεσαν τη βεβαιότητα ότι ο λόγος που κανείς δεν ξανάβγαινε ζωντανός στην επιφάνεια της γης από τις ανήλιαγες στοές του Λαβυρίνθου δεν ήταν άλλος από την ύπαρξη στο εσωτερικό του μυθικού ανθρώπου--τέρατος, του Μινώταυρου.!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου