ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΉ.

Πρώτη εφεύρεση:Ινδία

Πότε:6ος αιώνας π.Χ.

Πιθανότατα φαντάζεστε ότι η πλαστική χειρουργική αποτελεί μια μάλλον προσφατη ιατρική καινοτομία. Και, όμως, υπάρχουν στοιχεία ότι εκτελούνταν τουλάχιστον 2600 χρόνια πριν.Ένα αιγυπτιακό χειρόγραφο,τα περιεχόμενα του οποίου είχαν αντιγραφεί από ένα κείμενο του 2500 με 3000 π.Χ.,περιέχει οδηγίες οι οποίες έχουν ερμηνευτεί ωςη περιγραφή της χειρουργικής επανόρθωσης μιας σπασμένης μύτης.

Μεταγενέστερα στοιχεία από την Ινδία είναι,εντούτοις, πολύ πιο ξεκάθαρα. Περίπου 3000 χρόνια πριν υπήρχε μια τοπική παράδοση "τεντώματος '' των αυτιών κατά την οποία τα αυτιά των παιδιών τρυπιούνταν και στη συνέχεια τεντώνονταν σταδιακά ,έτσι ώστε να μεγαλώσουν οι οπές. Ίσως αυτή η παράδοση να υπήρξε η έμπνευση της ιδέας ότι η σάρκα και το δέρμα μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο επεξεργασίας.Σε κάθε περίπτωση,σε ένα κείμενο πουείναι γνωστό ωςSushruta  Samhita(του 6ου π.Χ. αιώνα),υπάρχει μια λεπτομερής περιγραφή χειρουργικών τεχνικών,ανάμεσα στις οποίες και η αναδόμηση της μύτης (η "ρινοπλαστική"):

Το μέρος της μύτης που πρέπει να καλυφθεί θα πρέπει αρχικά να μετρηθεί με ένα φύλλο.Στη συνέχεια ,ένα κομμάτι δέρματος του απαιτούμενου μεγέθους θα πρέπει να  αποκοπεί από ζωντανό δέρμα της παρειάς και να τεντωθεί έτσι ώστε να καλύψει τη μύτη,δι στην παρειάατηρώντας ένα μικρό μίσχο προσκολλημένο στην παρειά.Το σημείο της μύτης το οποίο θα προσκολληθεί το δέρμα,πρέπει να ερεθιστεί μετην κοπή του ρινικού κολοβώματος με μαχαίρι.Ο γιατρός θα πρέπει στη συνέχεια να τοποθετήσει το δέρμα πανω στη μύτη και να ράψει τις δύο πλευρές γρήγορα,διατηρώντας το δέρμα σωστά ανυψωμένο με την εισαγωγή δύο κυλίνδρων ρίκινου(το φυτό από το οποίο εξάγεται το καστορέλαιο) στη θέση των ρουθουνιών,έτσι ώστε η καινούρια μύτη να αποκτήσει το σωστό σχήμα.

Τελικά ο συγγραφέας προτείνει την εφαρμογή γλυκόριζας,ερυθρού σανδαλόξυλου και βερβερίδας πριν από την κάλυψη της πάσχουσας περιοχής με βαμβάκι και καθαρό σησαμελαιο. Το κείμενο Sushrouta Samhita περιγράφει επίσης τη χρήση δέρματος από τις παρειές για την αναδόμηση των λοβών των αυτιών,με τη χρήση κρασιού ως αναισθητικού και βδελλών  για την αποφυγή θρόμβων αίματος στις πληγες.Το βιβλίο αποτέλεσε ένα από τα ιδρυτικά κείμενα της Αγιουβέρδα, του παραδοσιακού ιατρικού συστήματος της Ινδίας, και περιέχει οδηγίες για περισσότερες από 300 χειρουργικές επεμβάσεις.Οι αραβικές μεταφράσεις διατήρησαν αυτη τη γνώση και τελικά τη διέδωσαν στη Δύση κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης.

Η επίδραση της Ινδικής ιατρικής στην πλαστική χειρουργική της Δύσης δε σταμάτησε εκεί.Το 1794,στο λονδρέζικο περιοδικό για Κυρίους δημοσιεύτηκε  ένα άρθρο σχετικά με ένα περιστατικό πλαστικής επέμβασης με μάρτυρες κάποιους βρετανούς στρατιώτες,με σκοπό την επανόρθωση της μύτης ενός οδηγού κάρου της φυλής Μαράτι,ο οποίος είχε τραυματισθεί στη μάχη.Η περιγραφή ενέπνευσε γιατρούς όπωςτον Joseph Constantine Carpue  να ταξιδεύσουν στη Ινδία και να μάθουν περισσότερα σχετικά με αυτή την καταπληκτική παράδοση πλαστικής χειρουργικής!!

ώς