Πάντα ονειρευόμουν μια τέτοια εποχή...Που η πρόσβαση στη γνώσηθα είναι τόσο απλή όσο να ξεδιπλώνεις έναν πάπυρο.Κάθομαι σ'αυτήν την ερειπωμένη γωνιά που κάποτε οι συμπολίτες μου αφιέρωσαν στην Εκάτη των τριστρατων(στη σημερινή αρχαία αγορά των Αθηνών)και παρακολουθώ με θαυμασμό και δέος αυτό το υπέροχο τέχνασμα των καιρών σας,που στα χέρια τους κρατούν οι νέοι σας και ταξιδεύουν στην πληροφορία.
Ούτε η πιο τρελή φαντασία δεν προέβλεψε ποτέ αυτή την ικανότητα για επικοινωνία.Ένα κομμάτι αναδιπλωμένης σκληρής ύλης, που με μια ρυθμική κίνηση των δακτύλων σε ταξιδεύει στα απύθμενα βάθη της γνώσης και σου χαρίζει την απάντηση γιαυτά που συνέβησαν κάποτε και συ διερωτήθηκες το πώς και το γιατί.Ξέρω επίσης ότι αυτό το κομμάτι της ύλης γνωρίζει και για μένα. Και σε αυτό μερικοί έβαλαν κλήρο με το ονομά μου για τον πιο Μεγάλο των Ελλήνων. Τους φάνηκε σοφό το "εν οίδα ότι ουδέν οίδα".Με αυτό τον τρόπο καταφέρνουν να μοιράζονται την γνώση και τη διαλεκτική τους να εξασκούν.
Αλλά τελικά τον άνθρωπο δεν τον ανέβασαν...Έτσι τουλάχιστον συμπεραίνει ο σαστισμένος μου νους.Γιατί όλα αυτά τα έργα,τα αφιερωμένα στον άνθρωπο και τον κόσμο,οι ίδιοι τα γκρέμισαν.Και μαθαίνουν γιαυτά από το εξωτερικό αυτό αναδιπλωμένο τέχνασμα,αλλά παρ'όλες τις δυνατότητες της εποχής,δεν μπαίνουν στο κόπο να φτιάξουν ξανά έναν κόσμο με κάλλος και αρετή.
Και αυτό είναι παράξενο για μένα που μια ζωή την πέρασα συνδιαλεγόμενος με την αρετή και τη φαυλότητα στοιχιματίζοντας σε ένα μέλλον γεμάτο από την πρώτη και ξεχασμένο από τη δεύτερη.Φαίνεται ότι κάτι άλλαξε από τότε.Και παρ'όλη την πρόοδο που μεταφέρει την πληροφορία αλλά και τον ίδιο τον άνθρωπο από άκρη σε άκρη της γης,τελικά δεν καταφέρνει να μεταφέρει την αρετή από τα εσώτερα του ανθρώπου στην επιφάνεια.Εκτός εάν υπάρχει κάτι που την εμποδίζει.
Μήπως μια εξίσου εκπληκτική εφεύρεση να κρατά την αρετή δέσμια στα ενδόμυχα του ανθρώπου και να μην την αφήνει να εκδηλωθεί; Μια εφεύρεση των κρατούντων,κατί σαν αυτά τα πλαστά καινά δαιμόνια για τα οποία κάποτε κατηγόρησαν εμένα; Ε, ίσως να εφηύραν τελικά και καινά δαιμόνια... από αυτά που διαφθείρουν ειδικά τους νέους.
Αυτό τελικά που μου μένει για τούτη εδώ την εποχή,πέραν αυτού του αναδιπλωμένου εργαλείου και τον πλούσιο φωτισμό των δρόμων της παλιάς αγαπημένης μου Αθήνας, είναι ένα βασανιστικό ερώτημα:Τί απέγιναν όλα αυτά που έφτιαξε ο άνθρωπος της εποχής μου;Γιατί,τελικά, όλοι αυτοί εδώ μας ξέχασαν και δεν κράτησαν τίποτα από εμάς;
Ίσως τελικά ο άνθρωπος να διδάχτηκε από τα καινά δαιμόνια για τα οποία άφριζε ο Μέλητος.Ίσως ο άνθρωπος να ήπιε το κώνειο...!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου