Μετασεισμική περίοδος στη Ζάκυνθο. Η ανοικοδόμηση.

Όταν η κατεστραμμένη πόλη της Ζακύνθου "καθαρίστηκε" από τα λογής- λογής ερείπια  από το Μηχανικό  του Στρατού οι κάτοικοι διαμοιράστηκαν σε τέσσερις οικισμούς ,της Παναγούλας ,του
Ξιφίτα, των δέντρων του Άμμου και της πλατείας του Σολωμού μέχρι την τελική τους εγκατάσταση
στις καινούριες τους κατοικίες.Αυτό δεν έγινε ούτε σύντομα ούτε  εύκολα.Χρειάστηκαν τουλάχιστον
έξι χρόνια για την ανέγερση νέων αντισεισμικών κατοικιών.Ως τότε ζήσαμε πρώτα σε σκηνές, ύστερα σε ξύλινα παραπήγματα με κοινές τουαλέτες και πλυσταριά.Κάθε ξύλινο τέτοιο συγκρότημα

Καρναβάλι 2014 στη Ζάκυνθο!

Καρναβάλι 2014 στη Ζάκυνθο!

Το Χρονικό του σεισμοχαλασμού του 1953.

Οι πρώτες συγκλονιστικές μαρτυρίες

12-8-1953: Πρωί -πρωί ,θαρρώ, Τετάρτης,η πόλη της Ζακύνθου σειέται ,τραντάζεται για αρκετά δευτερόλεπτα από τον πρώτο μεγάλο σεισμό των 6,9 ρίχτερ. Η μητέρα μου  βλέπει το σανιδένιο ταβάνι του πάνω  ορόφου που μέναμε  στο σπίτι του "Πεσάδου" να πέφτει και να  το συγκρατεί η δίφυλλη ντουλάπα γιαυτό και δε μας καταπλάκωσε  όλους μας (εμένα,ταάλλα τρία μου αδέλφια και τη μητέρα μου).Μόλις σταματά η δόνηση μας κατεβάζει απ'την εσωτερική ξύλινη σκάλα ,κάτω ,έξω
στις κολώνες του Άμμου και απ'εκεί απέναντι στην πλατεία των Ευκαλύπτων,δίπλα από το σχολείο

που φοιτούσα ,το 3ο του Άμμου όπως λεγόταν,το οποίο δεν έπαθε απολύτως ούτε ρωγμή

Η ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΤΗΣ ΑΝΗΦΟΡΑΣ

Άνω Γλυφάδα Αττικής -10-1-2011-Απ'την ποιητική συλλογή του Διονύση Κουτσουβέλη: "Τριάντα

τέσσερα χρόνια αργότερα"

Πόσο αλήθεια δύσκολοείναι το περπάτημα σ'όλη  του τη φιλοσοφία!!!

Αμέτρητοι βηματισμοί στ'αράδιασμα του χρόνου ακολουθούν,

σ'ανηφοριές ,κατηφοριές,σοκάκια και δρομάκια μ'ιστορία!

Ξημεροβραδιάζεσαι όλο  να περπατάς και να προβληματίζεσαι...

Ποια ανηφόρα στη ζωή θα σε ξεπροβοδίσει μ'απορία!

Η δυσκολία της ανηφόρας στη ζωή είναι μεγάλη

και για να την ανεβείς,όταν μπροστά σου πια φανεί,

πρέπει να πάθεις για να γίνεις καλός αναρριχητής,

όταν να προσπερνάς θα πρέπει τα εμπόδια με θάρρος ζηλευτό,

τους λόφους ,τα βουνά που η διαδρομή σου καθημερινά προβάλλει.

Ο δρόμος της συμπαντικής συνύπαρξης είναι πιότερο ανηφορικός,

όταν δεν είσαι οπλισμένος με τις δυνάμεις,της ευθύνης,της υπομονής,

της ξαστεριάς του νου,της πίστης στην πορεία. Αυτή είν'η περιπέτεια!!!

Καλείσαι να τη ζήσεις μεσ 'απ'τ 'ανέβασμα της ανηφόρας με προσμονή

στο φτάσιμο του ύψους. Τότε θα αινθανθείς

το μεγαλείο της κορυφής,τ'αγνάντεμα του κόσμου

απ'το αζιμούθιο καποιας συμπαντικής γωνίας,ίσως αν θα βρεθείς...!

ΕΤΟΣ 2010 Μ.Χ.

Άνω Γλυφάδα; Αττικής -27-12-2010- Απ'την ποιητική συλλογή "Τριάντα τέσσερα  χρόνια μετά" του
Διονύση Κουτσουβέλη.

Έλληνες! Όταν ο χαρούμενος καμπανισμός του νέου χρόνου ηχούσε,

δε μας προετοίμαζε κανείς γιαυτό που θ'αντηχούσε

στ'αυτιά μας προσεχώς,και δε θ'αποτολμούσαμε

καθόλου να σκεφτούμε,τί μας περίμενε σε βάθος χρόνου, ότι θα δούμε

να ξετυλίγεται σαν το κουβάρι, στη ζωή του καθενός!

Χρεωκοπήσαμε!!!Μας είπαν και σα "Μωρές" παρθένες ελακήσαν.

Τη σωτηρία της ψυχής και της οικογενείας,εμείς θα σας τη φέρουμε

σαν άλλη ευκαιρία,μεγαλοκραύγαζαν οι νέοι ηγεμονίσκοι!

''Χρήματα υπάρχουν"...εξεστόμιζαν καινούριοι απατεωνίσκοι.

Και η χρονιά κυλούσε,έφευγε χωρίς κουπιά,καπετάνιο και τιμόνι!

Το σχέδιο ήταν καλά ετοιμασμένο,μόνο που εμείς οι Έλληνες

καθόλου έτοιμοι να το αποδεχτούμε και ναλυγίσουμε στις "κρύες"

οδηγίες των "φωτεινών"Ευρομυαλών,για τη μεγάλη κρίση

που μας βρήκε. Αλήθεια! Ποια κρίση  αναρωτιόνταν ο καθένας;

Ποιος, πότε,πώς,μας την "εφέρανε"αυτή τη μεγαλόπνοη στιγμή;

"Μισθοί, συντάξεις κι άλλα παχυλά"τέλος....Από εδώ και πέρα,

θα βασιστείτε στα μισά κι ακόμα παραπέρα.

Σπατάλες και "πολυτελή" ζωή ξεχάστε. Γιατί έφτασε ο καιρός,

"Σας μάθαμε,σας ψάξαμε, φτάνει πια άλλες απάτες! "

Είπαν του δύσμοιρου Έλληνα με τούτες τις ατάκες,του 2010 τιςστράτες...

Πριν καλά και καταλάβει της Ελλάδας το παιδί,

το'χαν πια ασφυκτικά"μαντρώσει" όλα τα χρέη κι η συντριβή!

Κόπηκαν σχεδόν στη μέση οι μισθοί και οι συντάξεις

και ακόμα δε μπορεί κανείς μας να συνέλθει και να πράξει...

Δυσκολέψανε την καθημερινότητά μαςδυστυχώς.

Προσπαθήσαν να "ρουφήξουν"τη ζωή μας ανηλεώς!!

Πού βρεθήκαμε, αλήθεια,τούτη τη χρονιά; 2010 !!!

Η Ιστορία θα γροικά τ'απίστευτα της Χώρας

που γίνηκαν αληθινά και για πάντα θε να μένει

σ'όλους μας γραμμένο στις σελίδες της ψυχής μας και του νου

ότι δεν τα πήραν όλα,γιατί δε μπορούν να λογιστούν....

Πως ο Έλληνας αντέχει σ'όλες τις δοκιμασίες της ζωής,

στις φουρτούνες επιδέξια επιπλέει,γιατί ,γελαστός στην "κουπαστή"

τρίζει δόντια,σφίγγει ζωνάρι μα γνωρίζει και να ζει

με το τρόπο το δικό του που δεν έχει "αντιγραφή" σε κανένα άλλο έθνος!

Αλλά γιαυτή του τη "Λωλάδα"πάντοτε θα τον φθονούν

και θα προσπαθούνε να του μοιάσουν μα ποτέ δε θα μπορούν....!

Aξιοσημείωτες  Αναφορές-Μαρτυρίες-Βιωματικές  Ιστορίες του Διονύση Κουτσουβέλη για την Προσεισμική-Μετασεισμική και σημερινή Ζάκυνθο.

Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω στο παρελθόν,θα του ζητούσα να σταματούσε πέντε-έξι χρόνια μετά τη γεννησή μου δηλαδή, γύρω στο 1948.Απ'αυτήν την ηλικία έχω σαφείς συνειδησιακές
εικόνες -παραστάσεις και ικανότητα περιγραφική.

Φωτογραφικό αρχείο "Λέσχη ο Ζάκυνθος"
http://lesxi-o-zakynthos.weebly.com/

Με θυμάμαι λοιπόν τότε, ένα καχεκτικό παιδάκι να κατοικεί σ'ένα δίπατο σπίτι επί της Αγίου Διονυσίου στις "Κολώνες του Άμμου", σχεδόν απέναντι απ'το σημερινό  Σχολείο που υπάρχει και σήμερα μένοντας όρθιο και απείραχτο απ'τη μάνητα των φοβερών σεισμών του 1953 οι οποίοι ξεκίνησαν τη 12η του Αυγούστου εκείνου του έτους και είχαν ισχύ διαδοχικά  6,9 ρίχτερ,7,2ρκαι7,3.
Θα παρακαλούσα τον πανδαμάτορα χρόνο νακάνει  "Ενα στοπ" λίγο πριν τη μεγάλη καταστροφή για ναπεριγράψω με τα παιδικά μου μάτια  το μεγαλείο  της πόλης-πρωτεύουσας του νησιού.
Ένιωθα ότι ζούσα σε μια παραμυθένια πολιτεία γεμάτη στενά δρομάκια τα περίφημα"καντούνια"πυκνοδομημένα με πάρα πολλές μονόροφες και διώροφες κατοικίες ασβεστωμένες τακτικά.Προχωρώντας στις κεντρικές συνοικίες  ξεπρόβαλλαν στην παιδική μου μνήμη ως πύργοι μεσαιωνικοί όλα τα επώνυμα "Αρχοντικά" με τα επιβλητικά τους μπαλκόνια.
Όμως εκείνο που δεν μπορώ να ξεχάσω  και το κουβαλώ ακόμη και σήμερα μέσα μου,τα πολλά υψηλόροφα μεγαλόπρεπα καμπαναριά ονομαστών εκκλησιών,οι οποίες δυστυχώς στην πλειοψηφία τους χάθηκαν για πάντα κατά την καταστροφή , απ'τη  Ζάκυνθο.